Ποιός εἶναι ὁ ἡγέτης; Ὁ Κανένας!


Ποιός εἶναι ὁ ἀρχηγός; Ποιός εἶναι ὁ ἡγέτης; Ποῦ στὰ κομμάτια πάει τὸ «πλῆθος»; Πῶς θὰ ἐλεγχθῇ; Πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ τὸ ὁδηγήσουμε κάπου; Πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ «σπρώξουμε» τοὺς δικούς μας ἐμπρός καὶ νὰ τὸ «πείσουν» νὰ ἀκολουθήσῃ; 

Τῆς τρελλῆς γίνεται στήν πλατεία. Τό ἔχω ξαναγράψει ἀρκετὲς φορές. «Παλληκάρια» σφάζονται στὴν ποδιά τῆς ἐξουσίας. «Παλληκάρια» καὶ «κοπελιές» ξημερώνονται ἐκεῖ καὶ πασχίζουν μὲ κάθε τρόπο νὰ «περάσουν» τὸν δικό τους δρόμο…. 

Δὲν ξέρουν ὅμως τί τοὺς γίνεται… Καὶ δὲν πρόκειται νὰ μάθουν ΠΟΤΕ!!! Ἁπλῶς θὰ δοῦν τὸ ἀποτέλεσμα αὐτοῦ ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται κάποιαν στιγμή ἐμπρός τους, ἀλλὰ καὶ πάλι ἀμφιβάλλω πολὺ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ μπορέσουν νὰ τὸ …δοῦν..

Ποιός εἶναι ὁ ἠγέτης λοιπόν; Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ ἡγέτης; 

Ἐχθὲς τὸ ἀπόγευμα συζητούσαμε μὲ ἕναν καλό φίλο ἀπό τὰ παλαιά, καὶ εἴχαμε σὰν θέμα μας τὸν ἡγέτη. Εἶχε κι αὐτός, ὅπως καὶ τόσοι ἄλλοι, τὴν ἀγωνία… Τὸν φόβο… Τὴν ἀνασφάλεια… Ποιός εἶναι ὁ ἡγέτης, μὲ ῥώταγε. Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ ἡγέτης; Μήπως νὰ πάω κοντά στὸν Μίκη; Μήπως αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ἡγέτης;

Γελοῦσα… Ἐγώ, τοῦ ἀπαντῶ, θὰ εἶμαι ὁ ἡγέτης. Ἔπαψε ξαφνιασμένος καὶ μὲ κύτταζε, μᾶλλον μὲ τρόμο. Δὲν σχολίασε. Κατάλαβα τὴν ἀμηχανία του, καὶ τὸ συνέχισα. 

Ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ ἡγέτης, τοῦ ξαναλέω. Μὲ ἐμπιστεύεσαι;

Ναί, σὲ ἐμπιστεύομαι, μοῦ ἀπαντᾶ, ἀλλὰ δὲν σὲ ξέρει ὁ κόσμος, δὲν ἔχεις φήμη… 

Καὶ λοιπόν;  Σοῦ κάνω γιὰ ἡγέτης; συνέχισα ἐγώ ἀκόμη πιό ἐπίμονα…

Φυσικὰ καὶ μοῦ κάνεις… Ἀλλὰ πῶς θὰ σὲ μάθῃ ὁ κόσμος;

(Ἐκεῖ θυμήθηκα πολλά… Θυμήθηκα τὸν Κοινούση, τὸν Νταράλα, τὸν Μητροπᾶνο, τὸν Μίκη, τὸν Σπανουδάκη, τὸν Μαρίνο, τὸν ….. κάθε ἕνα… Τὸν κάθε ἕνα ὅμως,  ποὺ τὸν ξέρει ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει φήμη, ἀλλὰ δὲν νομίζω πὼς κάποιος θὰ τὸν ἐπιθυμοῦσε γιὰ ἡγέτη. 

Θυμήθηκα τὸν Ῥωχάμη, ποὺ ἔχει φήμη, τὸν ξέρει ὁ κόσμος, ἀλλὰ δὲν νομίζω ἐπίσης νὰ τὸν ἐπιθυμοῦσε κάποιος γιὰ ἡγέτη. 

Θυμήθηκα τὸν Παλαιοκώστα… Τὸν Μπόμπολα… Τὴν Πετρούλα… Τὴν Μενεγάκη…. Τὴν Τζούλια… Ὅλοι τους ἔχουν φήμη… Τοὺς ξέρει ὁ κόσμος… Ἀλλὰ ποιός θὰ τοὺς ἐπέλεγε γιὰ ἡγέτες;

Καὶ φυσικὰ θυμήθηκα ὅλα τὰ κομματόσκυλα ποὺ κατὰ καιροὺς μᾶς ἔχουν κάνει τὴν ζωή μας κόλασι… Ὅλα ἔχουν φήμη… Ὅλοι εἶναι πασίγνωστοι… Ποιός ὅμως (πλὴν τῶν κομματοσκύλων) θὰ τοὺς ἐπέλεγε γιὰ ἡγέτες; Οὐδεῖς φυσικά…

Διότι δὲν χρειαζόμαστε αὐτὸν ποὺ τὸν ξέρει ὁ κόσμος. Ποὺ ἔχει φήμη. Ποὺ εἶναι γνωστός. Χρειαζόμαστε τὸν ἄριστο. Τὸν δίκαιο. Τὸν Πατριώτη. Δὲν χρειαζόμαστε γενικῶς τίποτα ἀπό ὅσα γνωρίσαμε. Χρειαζόμαστε αὐτὸ τὸ κάτι νέο ποὺ θὰ ἀλλάξῃ διὰ παντὸς τὸ σκηνικὸ γύρω μας καὶ θὰ μᾶς δόσῃ τὸ δικαίωμα νὰ κτίσουμε μίαν πραγματική Ἑλλάδα, κι ὄχι παράγκες γιὰ τὰ τσιράκια τῶν κοσμοεξουσιαστῶν.

Διότι πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὸ ὄνειρο, νὰ τὸ κάνουμε κτῆμα μας, κι ὄχι νὰ συμβιβαζόμαστε μὲ τὰ λίγα, τὰ μικρὰ, τὰ σάπια, τὰ ἑτοιμόρροπα….  Ἂς τελειώνουμε, πρωτίστως μέσα μας, μὲ τὸ χθές. Ἂς γυρίσουμε σελίδα ἐπί τέλους. Ἂς τὸ ῥίξουμε τὸ ῥημάδι ποὺ μᾶς καταστρέφει τὴν ζωή γιὰ νὰ τὸ φτιάξουμε ἀπό τὴν ἀρχή καλλίτερο.)  

Ἔχουν λοιπόν φήμη, λέω στὸν φίλο μου. Τοὺς ξέρει ὁ κόσμος. Καὶ ποιός «βοήθησε» τὸν κόσμο νὰ τοὺς γνωρίσῃ; Ποιός διέσπειρε τὶς εἰδήσεις μὲ τέτοιον τρόπο ὡς τε νὰ γίνουν γνωστοὶ (ὅλοι οἱ παραπάνω;) Μήπως οἱ βοηθοί καὶ ὑποστηρικτὲς αὐτῶν;  Μήπως ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ γνωρίζουμε μόνον τὰ σκουπίδια τῆς κοινωνίας μας κι ὄχι τὰ ὄμορφα καὶ τὰ μεγάλα; Μήπως ὅλοι αὐτοὶ ποὺ, γιὰ νὰ αἰσθάνονται «χρήσιμοι» καὶ «κάποιοι», παρουσιάζουν καὶ προβάλλουν μόνον ὅσα κι ὅσους, εἶναι τοὐλάχιστον «κατώτεροί»  τους ἢ ἁπλῶς ἀλληλοεξυπηρετοῦνται; 

Ὁ φίλος μου δὲν μίλησε… Σκεπτόταν… Συμφωνοῦσε μαζί μου, ἀλλὰ τὸν φόβιζε ἡ ἀπουσία φήμης μου….

Ἐκεῖ ἀπεφάσισα νὰ τὸν ἀφήσω ἥσυχο… Τοῦ εἶπα τὴν ἀλήθεια πλέον. 

Δὲν εἶμαι ἐγώ ὁ ἡγέτης. Ἀλλὰ ἴσως εἶσαι ἐσύ. Ἴσως ὁ Κώστας, ὁ Μανώλης, ἡ Μαρουλία, ἡ Σταματίνα… Δὲν ἔχει σημασία… Δὲν χρειάζεται φήμη. Δὲν χρειάζεται νὰ τὸν ξέρῃ ὁ κόσμος. Δὲν χρειάζεται νὰ κάνῃ τίποτα ἀπό ὅσα ξέρουμε. Χρειάζεται μόνον νὰ διατηρῇ αὐτὰ ποὺ διαθέτει. Αἴσθησι δικαίου καὶ  νὰ παραμένῃ ἄριστος!!! ΑΡΙΣΤΟΣ!!!

Ἀπό ἀρίστους πάσχουμε. Ὄχι γιατὶ δὲν τοὺς ἔχουμε, ἀλλὰ γιατὶ τὴν φήμη τὴν ἔχουν οἱ μικροί, οἱ μικρόνοες, οἱ ΤΙΠΟΤΑ!!!! 

Ξέρετε πολλοὺς ἀρίστους ποὺ ἔχουν φήμη; Ἐγώ κανέναν… Ξέρω ὅμως ἀρκετοὺς ἀρίστους ποὺ δὲν ἔχουν φήμη…  Καὶ ξέρω πάρα πολύ καλά πὼς, ΟΛΟΙ ΜΑΣ, τὸ μέλλον μας τὸ ἐμπιστευόμαστε μόνον σὲ αὐτούς.  Μοῦ ἀρκεῖ πρός ὥρας…

Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὁ ἡγέτης εἶναι ἤδη ἐδῶ. Τὸ ξέρει μόνον αὐτός. Καὶ τὸ ξέρει πάρα πολύ καλά. Κι ἐπίσης ξέρει πότε καὶ πῶς θὰ δράσῃ. Κι ἐπίσης ξέρει πὼς οὐδεῖς θὰ τὸν ἀμφισβητήσῃ. Κι ἐπίσης ξέρει πὼς ὅλοι θὰ στήσουμε πλάτη γιὰ νὰ φτιάξουμε Ἑλλάδα. Κι ἐπίσης ξέρει πὼς ὅλοι θὰ τὸν στηρίξουμε…

Ἂς μὴν ἔχουμε λοιπὸν ἀγωνίες… Ὁ ἡγέτης, γιὰ ὅσο χρειάζεται ἀκόμη, θὰ εἶναι ὁ Κανένας. (Ἄλλως τε, ἐὰν ἀπό τώρα ἐκδηλωθῇ, νὰ εἶστε σίγουροι πὼς σὲ μερικὲς ὧρες οὔτε τὶς φτέρνες του δὲν θὰ βροῦμε… )  Εἶναι ἐδῶ.. Εἶναι μαζί μας… Κι ἑτοιμάζει αὐτὸ ποὺ  ὅλοι μας ποθοῦμε καὶ ἀναμένουμε μὲ λαχτάρα. 

ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ λοιπόν.

Φιλονόη.

Σημείωσις:

Ἀφιερωμένο στὸν πολυ-ἀγαπημένο μου φίλο Γιάννη, ποὺ μὲ ἔβαλε στὴν διαδικασία νὰ γνωριστῶ ἐπί τέλους μὲ τὸν ἡγέτη. 

φωτογραφία ἀπό ἐδῶ

Περὶ τοῦ/τῆς: Φιλονόη

Τό ὂνομά μου εἶναι ἡ ἱστορία μου! Ὃσα ὁ Πόντος κουβαλᾶ, ὃσα ἡ Ἑλλάς κουβαλᾶ εἶμαι ἐγώ. Ἐδῶ γύρω καί οἱ φίλοι μου. Ἀναζητοῦμε καί πορευόμαστε. Κοντά ὁ ἓνας στόν ἂλλον. Κάπου θά βγάλῃ ὁ δρόμος ἢ ὂχι; Ὃταν ἀγγίζῃς τίς ἀλήθειες, πάντα κάπου βγάζει ὁ δρόμος. Κι ἂς εἶναι μακρύς καί κάποιες φορές δύσβατος. Ἀρκεῖ πού πορευόμαστε. Φιλονόη, Ἑλληνὶς ἐκ τοῦ Πόντου Δεῖτε ὅλες τὶς καταχωρίσεις τοῦ/τῆς Φιλονόη

27 responses to “Ποιός εἶναι ὁ ἡγέτης; Ὁ Κανένας!

  • Νικόλαος

    Τὶ εἶναι αὐτὰ τὰ ἀκαλαίσθητα ἀνάποδα ἄγκιστρα τὰ καλύπτοντα τὸ πρόσωπον τοῦ κυρίου τῆς εἰκόνος;

  • Φίλοι

    Ἐμένα σάν ἀγγλικά ἐρωτηματικά μοῦ μοιάζουν..

  • Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν φήμη. « Φιλονόη καὶ φίλοι……

    […] ποὺ ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, γιὰ τὸν ἡγέτη. (Ποιός εἶναι ὁ ἠγέτης; Ὁ Κανένας!) Θυμήθηκα κι ἄλλα πολλά. Θυμήθηκα ἀκόμη καὶ τὴν […]

  • Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν φήμη. « Τόνοι και Πνεύματα ….

    […] ποὺ ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, γιὰ τὸν ἡγέτη. (Ποιός εἶναι ὁ ἠγέτης; Ὁ Κανένας!) Θυμήθηκα κι ἄλλα πολλά. Θυμήθηκα ἀκόμη καὶ τὴν […]

  • Γιατί μᾶς τελείωσε ἡ πλατεία; « Φιλονόη καὶ φίλοι……

    […] μερικῶν μηνῶν ἔγραφα στὸ κείμενον «Ποιός εἶναι ἡ ἡγέτης; Ὁ Κανένας!» (μάλλιστα κάπου διάβασα πὼς ὑπάρχει κίνημα μὲ […]

  • Κώστας Λάμπος

    Αγαπητή μου Φιλονόη,

    θεματολογικά βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το ιστολόγιό σου, αν και με προβληματίζει κάπως η συντηρητική οπτική σου και η ‘αισθητική’ του.
    Το ανακάλυψα προσφατα και χαίρομαι να το επισκέπτομαι, γιατί εκτιμώ
    πως αυτά που γράφεις σε “καίνε” και τα πιστεύεις και δεν σπεκουλάρεις με πατριδοκαπηλεία , αφού γνωρίζεις πως πέρα από τις χαμένες (?) και τις πουλημένες πατρίδες , υπάρχει και η μοναδική πατρίδα όλων μας, ο πλανήτης Γη, που απειλείται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
    Στο θέμα “ποιός είναι ο ηγε΄της”, νομίζω πως συμπίπτουν λίγο οι εκτιμήσεις μας, αν με το “κανενας” εννοείς όχι κάποιο ΕΓΩ αλλά το ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.
    Γι’ αυτό σε παραπέμπω σε μιά παλιότερη δική μου προσέγγιση http://infonewhumanism.blogspot.com/2007/11/blog-post_4307.html
    Την παραθέτω εδώ ως συμβολή στο σχετικό διάλογο που προκάλεσε η δική σου προσέγγιση, γιατί πιστεύω πως ακόμα και όταν διαφωνούμε ο διάλογος αποβαίνει χρήσιμος γι αόλους μας. Να είσαι καλά |
    Κώστας Λάμπος

    Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007
    ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ
    ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

    ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

    (Συμβολή στο 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο
    Πολιτικής Ψυχολογίας. Αθήνα 24-27 Μάη 2007.
    Αναδημοσίευση από το MONTHLY REVIEW,
    τεύχος Σεπτέμβρη 2007 )

    Κώστας Λάμπος

    1. Εννοιολογική προσέγγιση

    Η εννοιολογική προσέγγιση του όρου ‘Ηγεσία’[1] παραπέμπει ευθέως στα συνώνυμα: Αρχηγία, Διοίκηση, Εξουσία[2], Ηγεμονία[3] και υποδηλώνει τη σχέση μεταξύ του υποκειμένου, του Φορέα της Ηγεσίας, δηλαδή του Ηγέτη και του αντικειμένου της, δηλαδή των ηγουμένων, των οπαδών. Τα μέσα που θεμελιώνουν, υπηρετούν και στηρίζουν, εναλλακτικά ή και σε συνδυασμό αυτή τη σχέση είναι η Δύναμη, το ΄Χάρισμα’[4], ως φυσική προίκα, ή το Χρίσμα, ως οικογενειακή ή ταξική προίκα, η Γοητεία, η Γνώση, η Πανουργία, η Βία, το Πάθος για εξουσία και ο Πλούτος, από την πλευρά του ‘Ηγέτη’[5], αλλά και η Ανάγκη, ο Φόβος, η Πίστη και η Ελπίδα από την πλευρά των ηγουμένων.

    Αυτή η σχέση εκφράζεται ως άτυπο ‘Συμβόλαιο’ με βάση το Όραμα, ή το Σχέδιο του κατά περίπτωση κοινωνικού, πολιτικού ή άλλου τύπου Ηγέτη, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό έχει υιοθετηθεί από την κοινωνία, την τάξη, την ομάδα, ή από τους οπαδούς, με την προσδοκία της βελτίωσης της θέσης τους, ή ακόμα και τη ‘σωτηρία’ τους. Αυτό σημαίνει πως κάθε Ηγεσία αναλαμβάνει την υποχρέωση να δημιουργεί ή/και να αποτρέπει γεγονότα προκειμένου να επιτύχει τους στόχους, για τους οποίους δεσμεύεται, γιατί γνωρίζει πως στην περίπτωση της αποτυχίας επίτευξης των στόχων, αυτή η σχέση μεταξύ Ηγέτη και ηγουμένων δοκιμάζεται, ή κάποια στιγμή καταλύεται, με τραγικές συχνά συνέπειες για τον Ηγέτη. Η εξέλιξη της σχέσης μεταξύ Ηγέτη και οπαδών κινήθηκε παράλληλα με την εξέλιξη των διάφορων κοινωνιών και πολιτισμών και πήρε διάφορες μορφές στο χρόνο και στο χώρο που φέρνουν τη σφραγίδα των ταξικών, συλλογικών ή προσωπικών Ηγεσιών, όπως τις διαμόρφωνε η εκάστοτε ιστορική συγκυρία.

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Καθυστέρησα τὴν ἀπάνησι λόγῳ ἀπουσίας χρόνου.
      Ὠραῖα τὰ γράφεις.
      Ἀλλὰ θὰ ἦταν πιὸ ὠραῖα ἐὰν ξέραμε πῶς θὰ ἀλλάζαμε τὰ δικά μας κεφάλια πρωτίστως καὶ μετὰ τῶν ἄλλων.
      Πάντως, γιὰ νὰ λέμε τὰ σῦκα σῦκα καὶ τὴν σκάφη σκάφη, γιά ποιάν δημοκρατία συζητᾶμε; (Μὲ ὅποιο κάτι ἐμπρός της, κοινοβουλευτική, κΥνοβουλευτική, ἄμεσο, ἔμμεσο, πράσινη, κόκκινη, μπέζ,ἀληθινή ἢ ψεύτική.)
      Ἐγὼ συζητῶ μόνον γιὰ τὴν κοινωνία τῶν ἀρίστων πλέον.
      Ἡ κάθε μορφῆς δημοκρατία βλέπω θαυμάσια τί μᾶς ἔφερε.
      (Καὶ πόσα ἀκόμη θὰ μᾶς φέρῃ…. Οὔουουουου….)
      Κι ὅλα αὐτὰ διότι ἀδυνατοῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸν ἄριστο καὶ νὰ τὸ θέσουμε ἐπὶ κεφαλῆς μας.
      Καὶ γιατὶ οἱ ἄριστοι κρύβονται καὶ γιατί τοὺς καταπίνουν οἱ μικροί, οἱ ἀνύπαρκτοι καὶ οἱ ἀδαεῖς.
      Νὰ τὸ πῶ καὶ σωκρατικά: προτιμῶ τὸν εἰδήμονα, τὸν ἐπαΐόντα, τὸν εἰδικό. Κάθε τί ἄλλο τό δοκιμάσαμε, τὸ φάγαμε, τό χωνέψαμε καὶ τώρα πονᾶᾶᾶᾶααααμε πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ!

  • Κώστας Λάμπος

    Αγαπητή μου Φιλονόη,

    τελικά Σωκράτης (?), δηλαδή μόνο Πλάτωνας, Αριστοτέλης και όλοι φιλομοναρχικοί από τότε μέχρι σήμερα ψάχνουν (?) για τον “άριστον” ή τους ‘άριστους” να κυβερνήσουν το Δήμο, το Λαό και για κάποιους άλλους το πόπολο ή τις “μάζες” και παραβλέπουν το παράδειγμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και των πολλών καλών ή κακών απομιμήσεών της, ως αντικείμενο έρευνας και προσαρμογής στις σύγχρονες συνθήκες.
    Ποιά είναι η κοινωνία των αρίστων , αν δεν είναι η κοινωνία των Πολιτών που βΟΥλεύονται (γιατί μόνο οι “άριστοι” κυβερνήτες βΟλεύοντα) και αμεσοδημοκρατικά αποφασίζουν, δηλαδή αυτοκυβερνώνται, πράγμα βέβαια που ήταν και παραμένει , ως Ολότητα, το ζητούμενο,
    αφού όλες οι ολιγαρχικές, συντεχνιακές και ταξικές συμμορίες των “ειδημόνων”, των “αρίστων”, των “επαΪόντων” , των τεχνοκρατών, των ειδικών ρήμαξαν την ανθαρωπότητα και τον πολιτισμό της.
    Αγαπητή μου Φιλονόη,
    νομίζω πως βλέπεις αντεστραμένο το είδωλο της κοινωνίας, γιατί δεν είναι το Κράτος του Δήμου, δηλαδή η ΔΗΜΟ-κρατία, αλλά ο Δήμος του εκάστοτε ταξικού Κράτους που κρύβεται πίσω από πολύμορφες (μαύρες, Μπλέ, κόκινες, πράσινες, πορτοκαλί, κίτρινες, ροζ και δεν συμμαζεύεται, ψευδοδημοκρατίες και φορτώνει πληγές την ανθρωπότητα και μας κάνει να πονάμε. Να ι μας κάνουν να πονάμε πολύ οι συνέπειες της καπιταλιστικλής βαρβαρότητας…
    Ανεξάρτητα όμως από την πολυμορφία, υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος που όλοι οι “άριστοι” τύραννοι, μονάρχες, φασίστες, δικτάτορες, ηγέτες, στρατηλάτες, κοσμοσωτήρες, αχυράνθρωποι “πολιτικοί μεσσίες” και κάθε λογής εξουσιαστικών και πολεμοκάπηλων καθαρμάτων, όλα τα εγκλήματά τους τα διαπράτουν στο όνομα του Λαού τους, ή κάποιου θεού τους, αλλά και υπρε της ελευθερίας και της ειρήνης και πάντα στο όνομα κάποιας Δημοκρατίας, πράγμα, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, δείχνει πως η Δημοκρατία είναι κάτι πολύ σημαντικότερο από όσους “αρίστους” αναγκάζονται να την επικαλούνται για να τη βιάσουν και να γεμίσουν τα ταμεία τους από τον ιδρώτα και το αίμα των παραπλανημένων, φοβισμένων, τρομοκρατημένων και τελικά προδομένων δημιουργών του κοινωνικού πλούτου και του πολιτισμού.
    Είναι νομίζω αυτή η προδοσία που σε οδηγεί στην απαισιοδοξία και δυστυχώς και σε ελιτίστικη προσέγγιση ττης κοινωνικής εξέλιξης.
    Αντί όμως να διερωτάσαι και να περιμένεις από άλλους να ορίσουν την πραγματική δημοκρατία, γιατί δεν κάνεις η ίδια μιά προσπάθεια για την ενίσχυση του διαλόγου, αντί να διαγράφεις τη Δημοκρατία για λογαριασμό κάποιου αναμενόμενου μεσσία που δεν υπάρχει και δεν θα έρθει ποτέ αν δεν αποφασίσει το κεντρικό εξουσιστικό ιερατείο του κεφαλαίου να τον δημιουργήσει στα εργαστήριά του και να μας τον φορτώσει (πράγμα που άρχισε ήδη να κάνει με τους άριστους τεχνοκράτες και θα κάνει και με τους νατοϊκούς κολονέλους στη συνέχεια) στο σβέρκο της εργαζόμενης κοινωνίας, δηλαδή στο σβέρκο μας.
    Τόσα πολλά ερωτήματα που περιμένουν απαντήσεις …
    Να είσαι καλά
    Κώστας Λάμπος

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Κωνσταντῖνε, διόλου μπερδεμένα δὲν τὰ ἔχω. Καὶ διόλου δὲν μὲ παρασύρουν διάφοροι νῦν, πρώην καὶ μέλλοντες σὲ ἐκτιμήσεις.
      Οἱ ὅποιες ἐκτιμήσεις μου βασίζονται μόνον στὴν δική μου παρατήρησι καὶ στὴν δική μου ἀντίληψι. Οὔτε στὸ πρίν, οὔτε στό τώρα ἀλλὰ οὔτε καὶ στὸ ὑποτιθέμενον αὔριο.
      Ξέρω πάρα πολὺ καλὰ καὶ τί λέω, καί τί θέλω καὶ γιὰ τί παλεύω.
      Ἐπίσης, παρὰ τὶς ἀντίθετες φωνές, γνῶμες κι ἀπόψεις, γνωρίζω πὼς θέλουμε δὲν θέλουμε θὰ καταλήξουμε ὅλοι μας στὴν κοινωνία τῶν ἀρίστων.
      Βέβαια αὐτὸ γιὰ πολλοὺς φαντάζει παλαβό.
      Μοῦ εἶναι ἀδιάφορον.
      Δὲν θὰ συμβῇ αὔριο. Ἀλλὰ θὰ συμβῇ. Κι αὐτὸ διότι ἡ ἀνθρωπότης δὲν ἔχει ἄλλην διέξοδο.
      (Τὰ σαράντα κύματα βέβαια θὰ τὰ περάσουμε, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις.)
      Ὅσο γιὰ αὐτοὺς ποὺ βούλονται, ποιός θά τούς κρίνῃ; Θά βούλονται ὅλοι ἢ μόνον ὅσοι ἀντέχουν; Κι ἐάν μόνον κάποιοι ἀντέχουν, τότε οἱ λοιποί τί θά κάνουν; Θά τούς ἐμπιστευθοῦν ὡς ἀρίστους ἢ θά τά πάρουν στό κρανίο καί θά τούς ἀποκαθηλώσουν;
      Κι ἐάν ὑποθέσουμε πώς ὅλοι θά βούλονται, σέ πόσον χρόνο πιστεύεις πώς θά συμβῇ αὐτό;
      Μέ αὐτήν τήν παιδεία; Τό πολίτευμα; Τούς ψηφοφόρους;

  • Κώστας Λάμπος

    Αγαπητή μου Φιλονόη,

    συνεχίζω επειδή νομίζω πως μάλλον θέλουμε να πούμε το ίδιο πράγμα, αλλά εσύ το πας γύρω-γύρω και χωρίς να ανοίγεις την ταμπακέρα, μιλάς γενικά και αόριστα περί “αρίστων” σωτήρων και περί ανίκανων που δεν μπορούν να σωθούν από μόνοι τους και περιμένουν κάποιο μεσσία από την Φραγκία, την Ασία ή τη ΣΙΑ.
    Ξαναπροτείνω να ανοίξουμε την ταμπακιέρα, που δεν είναι τίποτα άλλο από τους υφιστάμενους θεσμούς που θεοποιούν την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα και στους όρους της υλικής ύπαρξης της ανθρωποτητας, δηλάδη, θεοποιούν την βίαιη και κραυγαλέα κοινωνική ανισότητα και επιτρέπουν τη βίαιη ιδιοποίηση του κοινωνικού πλούτου από μια απειρελάχιστη μειοψηφία ενόχων για εγκλήματα σε βάρος της Φύσης της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πολιτισμύ και καταδικάζουν με τη βία των άδικων νόμων και των βάρβαρων όπλων την αποφασιστική πλειοψηφία της ανθρωπότητας να ζει σε συνθήκες ανάξιες για ανθρώπινες υπάρξεις.
    Είμαι βέβαιος πως δεν μπορεί να μην βλέπεις αυτή την πραγματικότητα, η οποία υπάρχει ανεξάρτητα απο το πως τη διαβάζει και την κατανοεί ο καθένας μας και δεν θα πάψει να υπάρχει αν δεν συμφωνήσουμε όλοι πως πρέπει να πάψει να υπάρχει και μάλιστα στην προοπτική να μην ξαναυπάρξει ως τέτοια που είναι.
    Το ζητούμενο λοιπόν είναι μιά ΔΗΜΟκρατία που θα εγγυάται ανθρώπινες, κοινωνικές, πολιτικές, πνευματικές ελευθερίες. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ΑΛΛΑ, αλλά μπορεί να υπάρξει ελευθερία μεταξύ θεσμικά, δομικά και λειτουργικά ανίσων δυνάμεων και επι του προκειμένου ανθρώπων;
    Είναι οικουμενική πνευματική κατάτηση πως η οικονομική-κοινωνική ανισότητα (ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ) είναι η βασική αιτία της ανελευθερίας, της βίας, του Φόβου, του πολέμου, της καταπίεσης, του ρατσισμού, του φασισμού και όλων των δεινών του ανθρώπινου πολιτισμού, πράγμα που παραπέμπει στην αναγκαιότητα και συνεπώς στη φύση της μιάς κοινωνίας της ισότητας, της ελευθερίας, της ευημερίας, της ειρήνης, του ανθρωπισμού.
    Και μην μου πεις, σήμερα τον 21ο αιώνα και στη θέση που βρίσκεται η ανθρωποτητα, πως αυτά είναι ουτοπίες (βλέπε http://www.monthlyreview.gr/greek/diktuo/arxeio_sxoliwn/fullstory_html?obj_path=docrep/docs/diktuo/20091215_02/gr/html/index ), γιατί από το ρεαλισμό της καπιταλιστικής βαβραρότητας έχουμε χορτάσει πείνες και εξαθλίωση.
    Θέλω να πω δηλαδή, αγαπητή μου Φιλονόη, πως υπάρχει και το Κεφάλαιο που βάζει τα κέρδη του πάνω απο τον Άνθρωπο, τη Μάνα-Φύση, την κοινωνία, την Ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Γι’ αυτό θα μιλήσουμε καθόλου, ή δεν αγγίζουμε τα ταμπού του κλεπτοιερατείου και το ρίχνουμε στις αμπελοφιλοσοφίες, πράγμα που δεν είναι για τίμιους ανθρώπους.
    Τελικά μήπως υπάρχουν οι απαντήσεις αλλά δεν τολμούμε να υποβάλλουμε ερωτήσεις;
    Να είσαι καλά
    Κώστας Λάμπος

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Στὶς διαπιστώσεις συμφωνοῦμε.
      Ἐπίσης συμφωνοῦμε καὶ στὴν ἐπιλογὴ καταργήσεως τῶν ὑπαρχόντων δομῶν. Ὅλων ὅμως.
      Ἐκεῖ ποὺ διαφωνοῦμε εἶναι στὸν δρόμο.
      Ὅπως κι ἐπὶ Σωκράτους ὑπῆρχαν οἱ δημαγωγοὶ ποὺ τὸν κατεδίκασαν σὲ θάνατο, ἔτσι καὶ σὲ ὁποιανδήποτε μορφὴ δημοκρατίας, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν δημαγωγοὶ ποὺ θὰ καταδικάζουν ἀδίκως σὲ θάνατο τοὺς ἀρίστους.
      Ἐγὼ πάντως ἔχω ὑπομονή!
      Ἔγραφα σὲ κάποιο ἄρθρο μου πὼς ἐὰν χρειαστῇ θὰ ζήσω καὶ 1200 χρόνια ἀκόμη πρὸ κειμένου νὰ δῶ τὸ δίκαιον νὰ ἀποκαθίσταται ὁλοκληρωτικῶς! Ἀλλὰ δίχως κανέναν δημαγωγό! Μόνον μὲ ἀρίστους.
      Ποῦ θά μοῦ πάῃ; 1200 χρόνια εἶναι αὐτά! Δέν θά βρῶ τούς ἀπαραιτήτους ἀρίστους; Θά τούς βρῶ! Δέν γίνεται! Ἀκόμη καὶ ἡ στατιστικὴ μὲ στηρίζει!

  • Κώστας Λάμπος

    Αγαπητή μου Φιλονόη,

    το να ψάχνεις να βρεις τον “άριστο”, ή τους “άριστους” στους κόλπους μιας καταδυναστευμένης κοινωνίας από ένα καταστροφικό και απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα, όπως ο καπιταλισμός είναι νομίζω μάταιο. Πιό ενδιαφέρον θα είχε το ψάξιμο τρόπων να απαλλαγεί η κοινωνία από τον καπιταλισμό σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του και να ξαναδομηθεί ως άριστη Πολιτεία, ή ως Πολιτεία Αρίστων στην οποία δεν θα υπήρχε θέση για δημαγωγούς, αλλά ούτε και για εξουσιομανείς εκμεταλλευτές, ρατσιστές, εργατοσωτήρες, πατριδοκάπηλους και φασίστες, τους οποίους ‘ειρήσθω εν παρόδω’ τους παράγει προς ίδιον όφελος η εκάστοτε εξουσία και όχι η κοινωνία.
    Νομίζω πως έχεις εγκλωβιστεί σε ένα κλειστό σύστημα δογματικής σκέψης που δεν αφήνει περιθώρια για διάλογο, αλλά χωρίς διάλογο δεν μπορεί να υπάρξει απεμπλοκή και ελευθερία.
    Κλείνοντας και χωρίς να θέλω να σε απογοητέψω, όχι μόνο 1200, αλλά και 2400 χρόνια να περιμένεις τον ‘άρστο’ δεν θα έρθει, αλλά κι΄αν έρθει θα είναι κάλπικος όπως όλοι όσοι θεωρούσαμε άριστους και στο τέλος αποδείχτηκαν ντενεκέδες και πρόκτορες κάποιου ηγεμόνα, ή ηγεμονικού συστήματος και μας καταπρόδοσαν.
    Άριστοι είναι οι καθημερινοί άνθρωποι που μπούχτησαν το ψέμα, τη δημαγωγία και τη βία της κάθε εξουσίας και ονειρεύονται-αγωνίζονται ένα καλυτερο κόσμο. Αν ανήκεις σε αυτούς και όχι σε κάποια απόκοσμη Ελίτ, μην ψάχνεις τον άριστο’ κυβερνήτη, αλλά την άριστη κοινωνία…
    Σου στέλνω τα δυό τελευταία κείμενά μου για να καταλάβεις τι εννοώ και σου εύχομαι ότι καλύτερο.
    http://www.infonewhumanism.blogspot.com/
    http://www.infonewhumanism.blogspot.com/2011/07/blog-post.html
    Να είσαι καλά.
    Κώστας Λάμπος

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Ξέρεις κάτι Κωνσταντῖνε;
      Ἐγὼ ζῶ μέσα στοὺς ἀρίστους.
      Ἀρίστους διδασκάλους, φίλους, συνεργᾶτες.
      Σὰν νὰ τοὺς ἕλκω ἕνα πρᾶγμα….
      Ἔχω μάθει λοιπὸν νὰ ἀξιώνω τὸ καλλίτερο ἀπὸ τοὺς ἠθικοὺς καὶ δικαίους ποὺ συναναστρέφομαι, καθῶς κι αὐτοὶ ἀξιώνουν ἀπὸ ἐμένα τὰ ἀντίστοιχα.

      Ἒγκλωβισμένος εἶναι αὐτὸς ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἀνακυκλώσῃ σάπια ὑλικά.
      Ὄχι αὐτὸς ποὺ πασχίζει νὰ τὰ φτιάξῃ ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή.

      Διάλογο; Νά κάνω μέ ποιόν;
      Τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν «συμπολιτῶν» μου ἀνεβοκατεβάζουν ἀκόμη κυβερνήσεις τύπου μΠΑτΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, τΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ κλπ κλπ κλπ…
      Ἡ μνήμη τους εἶναι ἀνύπαρκτος.
      Ἕνα χάιδεμα στὰ αὐτιά, ἕνα «λεφτὰ ὑπάρχουν» ἢ «εἴμαστε κατὰ τοῦ μνημονίου» καὶ τσοῦπ, σφουγγάρι στὸν μαυροπίνακα.
      Ἀνακύκλωσις σάπιων ὑλικῶν ἐπίσης! Καὶ θὰ τὸ ξανακάνουν καὶ θὰ τὸ ξανακάνουν καὶ θὰ τὸ ξανακάνουν!

      Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ ἐμφανές.
      Τὸ ἀπὸ πίσω, τὸ ἀπὸ κάτω, αὐτὸ ποὺ ἐλάχιστοι ἀντιλαμβάνονται, εἶναι οἱ ῥίζες τοῦ κακοῦ.
      Ποιός καί γιατί μᾶς ἔφερε σέ αὐτήν τήν κατάστασι;
      Ποιός καί γιατί δημιούργησε τήν λέξι Δῆμος; Τήν λέξι δημοκρατία;
      Πότε καί μέ ποιόν τρόπο;
      Τί σημαίνει ἡ λέξις δῆμος (ἄλλαξε τὸν τόνο καὶ θὰ καταλάβῃς.)
      Ποιός τό δόμησε μέ τέτοιον τρόπο ὡςτε νὰ φυλακίζονται μυαλὰ καὶ μυαλὰ μέσα στὸ ψέμμα του;
      Διότι περὶ ψεύδους συζητᾶμε.
      Κι αὐτὰ ποὺ σοῦ γράφω εἶναι πάρα πολὺ εὔκολα νὰ τὰ ἐλέγξῃς (δίχως παρωπίδες ὅμως καὶ ἀπόλυτες πεποιθήσεις νὰ σὲ κρατοῦν φυλακισμένο σὲ θεωρήσεις ποὺ διόλου θεωρήσεις δὲν εἶναι παρὰ μόνον θέσφατα.)
      Ἐὰν λοιπὸν ἐγὼ εἶμαι ἐγκλωβισμένη, θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ πὼς πράττω ἄριστα. Διότι θεωρῶ τὶς ἰδέες μου τέτοιες ποὺ θὰ μὲ ὁδηγήσουν στὸ νὰ θυσιαστῶ γιὰ αὐτές. Ἄρα οἱ ἰδέες μου ἀξίζουν. Τὸ ἐὰν εἶναι ὀρθὲς ἤ ὄχι, θὰ τὸ ἀποδείξῃ ἡ ἱστορία.

      Τέλος, σέβομαι τὸν δρόμο σας. Δὲν συμφωνῶ καὶ πρὸς τοῦτο ἀπέχω. Κι ἀπέχω ἐν τελῶς διότι γνωρίζω πὼς δὲν θὰ ἀποδόσῃ.
      Καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποδόσῃ λόγῳ ὅλων αὐτῶν ποὺ σοῦ πρὸ ἀνέφερα ἤδη. Διότι ἐκεῖ μὲ ὁδηγεῖ ὁ λογική μου.

      Τί σημαίνει λογική;
      Κάτι ποὺ χάσαμε ὡς κοινωνία ἐν τελῶς, έδῶ καὶ πολὺ καιρό.
      Λειτουργοῦμε μὲ τὸ συναίσθημα.
      Χαιρόμαστε, ἔχει καλῶς.
      Λυπούμαστε; Ἔχει κακῶς.
      Θυμώνουμε; Ἔχει πάρα πολὺ κακῶς.
      Ἀπὸ λογικὴ ὅμως τίποτα. Δὲν μποροῦμε νὰ ἐπέμβουμε στὸ συναίσθημα καὶ νὰ τὸ ἐλέγξουμε.
      Πρὸς τοῦτο γινόμαστε ὑποχείρια.
      Νὰ καταφέρω (καταφέρουμε) νὰ «ἀναβαθμίσω» (μὲ τὸ μαγικὸ μου ῥαβδί) ὅλους γύρω μου σὲ ὄντα ποὺ εἶναι ἱκανὰ νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν λογική τους σὲ ἐπίπεδα ἐπιβαλλόμενα, εἶναι κάτι σχεδὸν ἀδύνατον. (Καὶ δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα. Εἶναι προσωπικὸς δρόμος τοῦ κάθε ἑνός κάτι τέτοιο!)
      Συνεπῶς θὰ πρέπει νὰ κάνω πάρα πολὺ μεγάλη ὑπομονή… Ἢ νὰ δεκτῶ πὼς ἔτσι θὰ πηγαίνουμε ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἐξῇς… Ἢ νὰ δεκτῶ τὸν δημαγωγὸ ὡς ἐπίσης θέσφατον.
      Τὸ ἀρνοῦμαι.
      Κι ἐφ’ ὅσον, παρὰ τὴν καλή σου θέλησι (κι ὅσων ἀγωνίζονται πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσι) εἶναι κάτι ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ σταματήσουμε ἢ νὰ ἀνακόψουμε, συζητᾶμε δίχως λογικὴ βάσι.
      Τό χειρότερον;
      Οὐδεῖς ἀναρωτήθηκε γιὰ τὸ ποιός ὀφελεῖται ἀπὸ τὴν δημοκρατία. Ὁ λαός ἢ ὅλοι αὐτοί πού πρό ἀνέφερες;
      Γιατί ἐγὼ βλέπω ἄλλους νὰ ὀφελοῦνται πλήν ἡμῶν;

      Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ δημιουργῇς συνθῆκες εἰκονικῆς πραγματικότητος. Νὰ στήνῃς δημοβούλια, Ἡλιαῖες, ἀγορές….
      Ὅταν ὅμως ὁ Μῆτσος ποὺ κόπτεται μόνον γιὰ τὴν γκόμενα ποὺ θὰ κτυπήσῃ, ἢ ἡ Τασούλα ποὺ τὴν πονάει μόνον ἡ προβολὴ τοῦ κώλου της, ἢ ὁ κάθε πικραμένος ποὺ δὲν ἀντέχει νὰ ἀκούσει οὔτε γιὰ πέντε λεπτὰ μίαν σοβαρὴ συζήτησι, θὰ ἔλθουν καὶ θὰ ἀπαιτήσουν συνύπαρξι στὴν κοινωνία τῆς ἀμέσου δημοκρατίας, θὰ ἤθελα νὰ μοῦ ξανα-ἐξηγήσῃς τὰ ὅσα μοῦ ἐξήγησες. Ἐπίσης, θὰ ἤθελα νὰ μοῦ ὑποδείξῃς τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον θὰ κάνῃς τοὺς παραπάνω νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν πολιτική, νὰ πεπαιδευθοῦν καὶ νὰ συμμετάσχουν ἐπὶ ἴσοις ὅροις. Κι ἐπίσης θὰ ἤθελα νὰ μοῦ ἀναλύσῃς τὸ πῶς θὰ καταφέρῃς (καταφέρετε) νὰ ἀπεγκλωβιστῇ (-εῖτε) ἀπὸ μίαν πλειοψηφία ποὺ οὐδόλως ἀντέχει, κατέχει κι ἀντιλαμβάνεται ἀπὸ πολιτική, ἀλλὰ ἐκ τῶν πραγμάτων ἔχει δύναμι καὶ λόγο (ἀριθμητικῶς) καὶ τελικῶς ἐπιβάλλει ἄποψι. (Νὰ οἱ δημαγωγοί!)

      Ἐὰν γιὰ παράδειγμα ἔχῃς θέμα μὲ τὰ σύνορα, διότι ὁ Χί ἢ ὁ Ψί εἰσέβαλαν. Τί κάνεις; Ἔχεις κάποιον ὑπεύθυνο (ἄριστο) γιά τά στρατιωτικά; Ἀναμένεις ἀπό τὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου νά λάβῃ θέσι κι ἀποφάσεις;
      Καὶ πὲς πὼς ἀνέλαβε. Τί ἀποφάσεις θά λάβῃ; Γιά τό ποιό μοντελάκι θά φορεθῇ στήν Μύκονο; Γιά τό πῶς θά σημαιοστολίσουν τό σαλόνι τους γιά τό ρεβεγιόν; Ἢ γιά τά σύνορα;

      Ἐπεὶ δή δείχνεις σοβαρός ἄνθρωπος, θὰ σὲ ῥωτήσω κάτι τελευταῖο
      Ποιά ἡ μεθοδολογία πού θά ἐφαρμοστῇ ὡςτε ΟΛΟΙ (ΟΛΟΙ, ὄχι τμῆμα!!!!) θά ἔχουν τήν αὐτήν ἐξουσία;
      Δῆλα δή, ποιός ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον θά δελεαστῇ κάποιος νά ἀφήσῃ τόν ὠχαδελφισμό του καί νά γίνῃ ἐνεργός καί ὐπεύθυνος πολίτης;
      Γιατί νά τό κάνῃ;
      Πῶς θά πεπαιδεύσῃς τόν ψαρά νά γίνῃ νομικός καί νά κρίνῃ νομικές ἀποφάσεις; Οἰκονομολόγος γιά νά ἐλέγξῃ λογιστικά;
      Ἰατρός γιά νά ὁρίσῃ ἰατρικό συμβούλιο;
      Γυμναστής γιά νά καθορίσῃ πρόγραμμα γυμναστικῆς; Διδάσκαλος γιὰ νὰ ἀποφασίσῃ περὶ παιδείας; Ὁδηγός γιά νά ὁρίζῃ δρομολόγια;

      Ἀνάποδα τώρα.
      Πῶς θά κάνῃς τόν δικηγόρο μελισσοκόμο πρό κειμένου νά ἀποφασίσῃ γιά θέματα μελισσοκομίας;
      Ψαρά, γιά θέματα ἁλιείας;
      Νοσηλευτή, γιά θέματα περιθάλψεως;
      Θά ἔχῃς ἐπιλέξῃ ἐκπροσώπους; Κι ἐάν ναί, μέ τί; Μέ κλήρωσι; Θά ἀχρηστεύῃς δῆλα δή τούς ἀρίστους;
      (Θυμήσου λίγο τὸν Μιλτιάδη… Καὶ θὰ καταλάβῃς ἴσως τί ἐννοῶ.)

      Κωνσταντῖνε, ἐάν ἡ γιαγιά μου εἶχε ῥόδες θὰ ἦταν ἴσως καὶ πατίνι.
      Ἀλλὰ δὲν εἶχε.
      Ἡ ἱστορία κατέγραψε μία γυναίκα σκέτο, ποὺ ἔφτιαξε τὴν οίκογένειά της καὶ πάλεψε γιὰ νὰ τὴν ἀναστήσῃ. Παρέμεινε ἔως τοῦ τέλους της μία γυναικούλα ἀγνή, ἀγαθή, τρυφερή ἀλλὰ ΟΥΔΕΠΟΤΕ πολιτικό ὄν!
      Τὸ αὐτὸ κι ὁ παπποῦς μου.
      Τὸ αὐτὸ κι ἐκατομμύρια γύρω μας.
      Ἐὰν μπορῇ κάποιος νὰ κάνῃ ὅλους αύτοὺς γύρω μας πολῖτες συνειδητοποιημένους, τότε ἔχει καλῶς.
      Ἐάν ὄχι, τότε συζητᾶμε γιὰ μίαν ἀπὸ τὰ ἴδια.
      Καὶ δὲν μοῦ κάνει!

  • Κώστας Λάμπος

    Αγαπητή μου Φιλονόη,
    όλα όσα αναφέρεις μπορούν να διαβαστούν και ανάποδα, αλλά αυτο προϋποθέτει εμπιστοσύνη στον Άνθρωπο, δηλαδή στον Εαυτό μας. Και εννοώ στον καθημερινό άνθρωπο, γιατί κυριακάτικος άνθρωπος δεν υπάρχει παρά στα μυαλά όσων έχουν χάσει την αυτπεποιθησή τους και ψάχνουν για σωτήρες, χωρίς να διερωτάται “από τους σωτήρες ποιός θα μας σώσει;”
    Η υποτίμηση, θα έλεγα η περιφρόνηση του καθημερινού ανθρώπου και το χειρότερο η ενοχοποίησηή του πως τάχα αυτός φταίει για την κατάστασή του και για τα δεινά της ανθρωπότητάς του , δεν είναι μόνο αντεπιστημονική, αντιιστορική και ελίτικη, αλλά είναι και άδικη. Άδικη για τη Γιαγιά σου που μπορεί να μην ήξερε από δημαγωγική και κλεπτοκρατική πολιτική, αλλά κουμάνταρε άριστα το σπιτικό της και αν υπήρχε τρόπος να έχει άμεσο λόγο και στο κουμάντο της πόλης της και της πατρίδας της θα τ ακατάφερνε έριστα και σε κάθε περίπτωση πολύ καλύτερα παό τους δηθεν άριστους που μας έβγαλαν τα μάτια κυβερνώντας μας για να πλουτίσουν, αυτοί και τα αφετνικά τους.
    Αλήθεια γι’ αυτά τα αφεντικά που κάνανε την κοινωνία-ανθρωπότητα σαν το μαγικό σπήλαιο της Πολιτείας του Πλάτωνα δεν έχεις κανένα λόγο να πεις ; Δεν υπάρχει καπιταλισμός γιά εσένα που καταστρέφει
    , βιάζει και σκοτώνει στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της μεγιστοποίησης του κέρδους;
    Μου κάνει εντύπωση, γιατί δεν θέλεις να δεις την αιτία της καπιταλσιτικής βαρβαρότητας και έχεις εγκλωβιστεί στην ηθική ενός έντιμου αστού, η οποία όμως είναι μιά προσωπική και μεμονωμένη υποθεση και που δεν έχει καμιά σχέση με την ταξική ηθική , δηλαδή με την ανθρώπινη και κοινωνική ανηθικότηα, των πατριδοκάπηλων και πολεμοκάπηλων καπιταλιστών που διαπράττουν ασύστολα και κατα συροήν εγκλήματα κατα της Φύσης, της ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Δεν καταλαβαίνω τι κοινό μπορείς να έχεις εσύ με όλα αυτά τα κοπρόσκυλα και τους προσφέρεις άλλοθι.
    Μπορείς να πιστεύεις πως όσοι παλέυουμε για την Άμεση Δημοκρατία και τον Οικουμενικό Ουμανισμό, για κοινωνική Ισότητα, Ελευθερία, Δικαιοσύνη, καθολική Ευημερία και Ευτυχία είμαστε αιθεροβάμωνες. Όμως πρέπει να παραδεχτείς πως παλέυουμε για το Εμείς και για το Όλον, για τη μικρή και τη μεγάλη μας πατρίδα και όχι για την πάρτη και την παρτίδα μας. Άριστοι λοιπόν είναι όσοι παλέυουν για μιά άριστη Πολιτεία και όχι για ‘Αριστους’που πάσχουν από την αρρώστια της εξουσιομανίας και γι΄ατυό χαρακτηρίζουν τους υπολοιπους συνανθρώπους τους πρόβατα που χρειάζονται τσοπάνη.
    Άλλωστε, όπως γνωρίζεις, η ιστορία γράφτηκε με τον ηρωϊσμό των ανώνυμων, όπως η Γιαγιά σου και ο Παπούς μου και οι δημιουργοί του Πολιτισμού δεν είναι άλλοι από τους ανώνυμους οραματιστές ενός καλύτερου κόσμου, τα κατορθώμτα και τα εργα των οπίων τα εισ΄περαξαν ως παράσημα άχρηστοι καρραβανάδες και τα υπέγραψαν ατάλαντοι χαραμοφάηδες.
    Διαπιστώνω επίσης πως μπρδεύεις τον κοινωνικό με τον τεχνικό καταμερισμό της εργασίας και ότι αγνοείς πως το Λαϊκο Δικαστήριο της Ηλιάιας δεν αδίκησε ποτέ σκόπιμα κανέναν αθώο και πως στην Αθηναϊκή Δημοκρατία εκλέγονταν ακόμα και οι στρατηγοί και όσο αυτοί εκλέγονταν από τους καθημερινούς πολίτες και όχι από τη συμμορία των ‘Αριστοκρατών” τόσο προστάτευαν αποτελεσματικά τα ιερά και τα όσια της πατρίδας τους και με τις νίκες τους στους Μαραθώνες προστέτευαν και τον πλιτισμό τους απέναντι στην ασιατική βαρβαρότητα.
    Αγαπητή μου Φιλονόη,
    απολαμβάνω το διάλογο μαζί σου, αλλά νομίζω πως αυτός εγγίζει, δυστυχώς, το τέλος του …, αλλά η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν παύει να είναι έργο κάποιων “αρίστων” που τους επιλέγουν κάποια ιερατεία σε σκοτεινούς θαλάμους και τους ‘εκλέγουμε’ καθ’ υπόδειξιν του Σταρσύστεμ, δηλαδή τους νομιμοπιούμε εμείς στο όνομα της ολιγαρχικής αριστοκρατίας, που τη λένε αστική κοινοβουλρυτική Δημοκρατίας, ακριβώς για μην έχουμε σε υπόληψη την ιδέα της Δημοκρατίας, της δικής μας , της Άμεσης…
    Να είσαι καλά
    Κώστας Λάμπιος

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Κωνσταντῖνε, εἶσαι σίγουρος πώς διάβασες τά ὅσα ἔγραψα;
      Ποῦ ἀκριβῶς ἀνεφέρθην στὴν προσπάθεια (καὶ κρυφή μου ἐπιθυμία) γιά διαιώνισιν καί ἐξακολούθησιν τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος;

      Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν πὼς οὐδόλως διάβασες αὐτὰ ποὺ ἔγραψα, οὐδόλως σὲ ἀπησχόλησαν καὶ οὐδόλως τὰ λαμβάνεις ὑπ’ ὄψιν σου.
      Εἶναι σὰν νὰ μὴν σοῦ ἀπήντησα σὲ τίποτα.
      Αὐτό ἀκριβῶς ἐννοεῖς ὅταν λές ἀμεσοδημοκρατία;
      Νά ἀγνοῇς συστηματικά τόν ἀντίλογο; (Κι ὁ Μπένυ τὸ ἴδιο κάνει!)

      Γιατί δέν ἀπαντᾶς στά ἐρωτήματα πού σοῦ ἔθεσα; Τά ἀντιμετωπίζεις κι αὐτά ὡς ἀνύπαρκτα;
      Τί νά πῶ;
      Αὐτήν τήν κοινωνία πασχίζετε νά φτιάξετε;
      Μίαν ἀναπαραγωγή τῆς συνδικαλιστικῆς τακτικῆς ποὺ ὁ καπιταλισμός καθιέρωσε;
      Σοβαρολογοῦμε;

      Διάβασε πρῶτα μὲ προσοχὴ τὰ ἐρωτήματά μου, ἀπάντησε μὲ προτάσεις καὶ μετὰ μᾶθε νὰ κάνῃς διάλογο.
      Πρὸς ὥρας μὲ ἀπογοητεύεις.
      Σὲ θεώρησα πιὸ δημοκράτη στὴν ἀρχή.
      Ἀλλὰ σὲ τίποτα δὲν διαφέρεις ἀπὸ τὸν κάθε Φωτόπουλο.

      (Διάλογος σημαίνει διάλογος! Τροφή γιά σκέψεις καὶ προβληματισμό καὶ δρόμος αὐτοβελτιώσεως. Ὅταν τὰ καταφέρῃς τὰ ξαναλέμε. Ἔως τότε προβληματίσου καὶ μὴν πετᾶς σὲ ἐμένα τὸ μπαλάκι μὲ χαρακτηρισμούς. Δὲν πιάνει. Ψᾶξε στὸν καθρέπτη σου.)

  • Κώστας Λάμπος

    Αγαπητή μου Φιλονόη,
    είπαμε “απολαμβάνω το διάλογο μαζί σου, αλλά νομίζω πως αυτός εγγίζει, δυστυχώς, το τέλος του …”, αλλά δεν είπαμε να ξεκατινιαστούμε κιόλας για να τελειώσει ένας δύσκολος διάλογος.
    Κρίμα που τον όποιο καλοπροαίρετο αντίλογό μου τον εξέλαβες (αλήθεια γιατί;), ως προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και επέτρεψες, αδικώντας τον εαυτό σου, να υπαινιχθείς τόσα προσβλητικά και να με ταυτίζεις τόσο αυθαίρετα με Μπένυ και Φωτό-πουλο, χωρίς να σκεφτείς πως θα μπορούσαν να αντείπω πως Μπένυ και Φωτό-πουλος δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν οι ΜΠενίτο και οι Σκοταδό-πουλοι.
    Άλλωστε τι σχέση μπορει να έχει ένας συνειδητός ειρηνικός αντικαπιταλιστής, αντεξουσιαστής, αμεσοδημοκράτης και ουμανιστής με όλους αυτούς τους εξουσιαστές-ανθρωποτσομπάνηδες, με τα τσομπανόσκυλα και με τους δήθεν σκεπτόμενους υμνητές τους.
    Οι επισκέπτες σου , είμαι βέβαιος θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους και όσοι σε γνωρίζουν και δεν σε φοβούνται θα σου πουν πως αυτό που έπραξες ήταν τουλάχιστον απρέπεια, που δεν θα τη διέπρατες αν υπόγραφες με το πραγματικό σου όνομα τις απόψεις σου.
    Εγώ πάντως έβγαλα το συμπέρασμα να μην ανοίγω πιά διάλογο με κρυπτόμενους πίσω από ψευδώνυμα, γιατί οι κρυπτόμενοι χάνουν τον αυτοέλεγχό τους και τον αυτοσεβασμό τους και μπορούν, ως “Κανένας” και όχι ο ένας ο συγκεκριμένος, με μεγαλύτερη ευκολία να προσβάλουν κάθε διαφωνούντα και να υπονομεύουν το διάλογο, όταν ζορίζονται.
    Η κουκούλα ή η μάσκα ήταν πάντα ένα καταφύγιο δειλών, σκοτεινών και επικίνδυνων υβριστών και καταδοτών.
    Κρίμα.
    Πάντως σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία και το διάλογο μέχρι το προτελευταίο σχόλιό σου και σου εύχομαι ότι καλύτερο.
    Να είσαι καλά
    Κώστας Λάμπος

    @@@@@@@@@@@@@@@@@

    Υστερόγραφο: Σ’ εσένα και στους επισκέπτες σου αφιερώνω το παρακάτω κείμενο για προβληματισμό.

    Οικουμενικός Ουμανισμός ή Καπιταλιστική Βαρβαρότητα;

    Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα πως η ιδέα και το ιδεώδες του Ουμανισμού γεννήθηκαν, αναπτύχθηκαν και σφράγισαν, από λίγο ως πολύ, τον πολιτισμό όλων των χωρών της Ευρώπης και κατ’ επέκταση τις παγκόσμιες εξελίξεις. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που διαμορφώνει σήμερα το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο που προωθεί την απάνθρωπη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση με αιχμή του δόρατος τον αμερικανισμό. Τέλος υπάρχει και μια Τρίτη πραγματικότητα. Αυτή που έχει φέρει την ανθρωπότητα στο κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου καλείται να επιλέξει μεταξύ της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με τη μορφή του αμερικανικού ηγεμονισμού από τη μια μεριά και του Οικουμενικού Ουμανισμού, με τη μορφή της αμεσοδημοκρατικής αυτοδιάθεσης και της ισότιμης ειρηνικής συνεργασίας όλων των Λαών του πλανήτη από την άλλη. Σε σχέση με αυτό το δίλημμα θα προσεγγίσουμε την ιστορία του ευρωπαϊκού Ουμανισμού και τη θέση της σημερινής Ευρώπης απέναντι σ’ αυτό το δίλημμα της ανθρωπότητας[1].

    1.Ένα σύντομο ιστορικό της έννοιας του Ουμανισμού

    Υπάρχει μια παρεξήγηση, ή έστω μια σύγχυση γύρω από τον Ουμανισμό και το Νέο Ουμανισμό, που άλλους τους απωθεί και κάποιους άλλους τους προκαλεί. Βέβαια για όσους μελετούν, για τους ελάχιστους δυστυχώς, η ιδέα του Ουμανισμού, όπως και κάθε ιδέα, ιδεολογία, φιλοσοφία και επιστημονική θεωρία, εξελίσσεται, παρακολουθώντας την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού και ανάλογα με τις εποχές και τις αντοχές της που προσδιορίζονται από το βαθύτερο περιεχόμενό της, αποβάλλεται ως ιστορία, ή επιβιώνει επειδή μπορεί να αλλάζει, να εξελίσσεται και να βελτιώνεται ως ποιότητα και να προσαρμόζεται στην εκάστοτε καινούργια πραγματικότητα ασκώντας τη δική της μικρή ή μεγάλη επίδραση πάνω σ’ αυτήν.

    Αν και ο όρος Ουμανισμός (Humanismus) πρωτοχρησιμοποίθηκε το 1808, από τον Γερμανό φιλόσοφο Fr. I. Niethammer (1766-1848)[2], και περιοριζόταν σε θέματα ουσίας της εκπαίδευσης και γενικότερα της παιδείας, είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως, θεμελιωτική βάση του Ουμανισμού αποτελεί η αρχαία Ελληνική Γραμματεία και παιδεία[3].

    Η κοσμοαντίληψη «Μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος»[4] του Πρωταγόρα, οι ανθρωποκεντρικές αξίες πάνω στις οποίες ήταν θεμελιωμένη η αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, όπως αυτές περιγράφονται στον Επιτάφιο του Περικλή, αλλά και οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και των άλλων κλασικών δασκάλων της Ανθρωπότητας, ξεχάστηκαν, ως πολιτικοί κρατούμενοι των σκοταδιστικών μύθων του χριστιανισμού, των σταυροφοριών και της «ιεράς εξέτασης», πράγμα που σημαίνει πως η ανθρωπότητα στερήθηκε για αιώνες των ευεργετημάτων που θα πρόσφερε η παραπέρα εξέλιξη του αρχαιοελληνικού ανθρωποκεντρικού πολιτισμού. Μέχρι που η ανθρωπότητα αποφάσισε να βάλει τέρμα στη μεσαιωνική βαρβαρότητα, οπότε τα έργα της αρχαιοελληνικής Γραμματείας ξαναβγήκαν, όσα βέβαια περισώθηκαν από την καταστροφική μανία του χριστιανικού ιερατείου, στην επιφάνεια κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, όταν η προϊούσα αποσύνθεση της Φεουδαρχίας άφηνε περιθώρια για την αστική μετεξέλιξη της Ευρώπης και το Κίνημα της Αναγέννησης έβαζε στη θέση του πονηρού και άχρηστου «αγίου» τον χρήσιμο και ανθρωπιστικά μορφωμένο άνθρωπο. Η Αναγέννηση ταυτίστηκε σχεδόν με τον Ουμανισμό, πράγμα που οδήγησε τους θεωρητικούς του πρώιμου Ουμανισμού του 19ου Αιώνα, να προτείνουν ως συνώνυμους όρους τον «Hellenismus» (Ελληνισμό) o Γερμανός ιστορικός Johann Gustav Droysen, (1808–1884) και τον «Kultur der Renaissance» (Πολιτισμό της Αναγέννησης) ο Ελβετός ιστορικός της Τέχνης και του Πολιτισμού Carl Burckhardt (1818-1897).[5]

    Η ιδέα του Ουμανισμού δέσποζε, στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όλο το 19ο Αιώνα σε κάθε συζήτηση για την παιδεία και, όπως ήταν φυσικό, μέσω αυτής της συζήτησης απλώθηκε και στις υπόλοιπες επιστήμες και συνεπώς σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό ήταν αρκετό για να αναγκαστούν τόσο οι εξουσιαστικές θρησκείες, όσο και οι κοσμικές εξουσίες να βάλουν και λίγο «Ουμανισμό», ως «ηθική» και «φιλανθρωπία», στους σκοταδιστικούς τους μύθους και στις υποκριτικές αστικές πολιτικές ιδεολογίες τους. Το αποτέλεσμα ήταν η συζήτηση να μετακινηθεί από τον Ουμανισμό ως ουσία της παιδείας και να γίνει διαμάχη στο πεδίο της οποίας συγκρούονταν και συνεχίζουν να συγκρούονται οι αθεϊστές με τα ιερατεία και τους θεολάτρες, σύγκρουση η οποία έβγαζε και βγάζει ουσιαστικά τον Ουμανισμό έξω από την πραγματική κοινωνία και τον Ανθρωπισμό.

    Ο Γάλλος φιλόσοφος, από τους βασικούς θεμελιωτές της επιστήμης της Κοινωνιολογίας Auguste Comte (1798–1857) έκανε για πρώτη φορά λόγο για τον «κοινωνικό ουμανισμό», ύψιστος σκοπός του οποίου είναι η, μέσω της ολόπλευρης κοινωνικής εξέλιξης, διασφάλιση της ανάπτυξης του καθαρώς ανθρώπινου στοιχείου που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, πράγμα που δεν νοείται παρά μόνο σε πλήρη διάζευξη από τον όποιο θρησκευτικό μύθο.

    Ο Γερμανός φιλόσοφος Karl Marx (1818-1883), έκανε ένα βήμα παραπέρα και συνδυαστικά όρισε τον Ουμανισμό, ως ανθρωπιστικό κοινωνικό πρόταγμα οικουμενικού χαρακτήρα, που θα βγάλει σταδιακά την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα με τα παρακάτω λόγια:

    «Το ξεπέρασμα του ‘θεού’ είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού…Το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού… (και τα δυό) αναγκαία προϋπόθεση για το θετικό Ουμανισμό»[6].

    Με αυτές τις δυό καταλυτικές παρεμβάσεις στην εξέλιξη της ουμανιστικής ιδέας, ο Ουμανισμός ξαναστήνεται στα πόδια του, ως κοινωνικός-οικουμενικός Ουμανισμός, ξαναβρίσκει την ανθρωπιστική ουσία του και μ’ αυτό ξαναμπαίνει στο πεδίο της κοινωνικής δυναμικής ως οδηγήτρα ιδέα και ως όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν κόσμο της Ισότητας, της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Ανθρωπιάς.

    2. Ο «Ουμανισμός» του 20ου Αιώνα και η καπιταλιστική βαρβαρότητα

    Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν για κάποιου θεού ή προφήτη «την πίστη την αγία», για το καλό «κάποιας πατρίδας», για το «καλό» της ανθρωπότητας και για την «παντοτινή ειρήνη». Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι στην ανθρώπινη ιστορία, ξεστράτισαν την ανθρωπότητα από την πορεία της προς τον Ανθρωπισμό και τον Οικουμενικό Ουμανισμό και την οδήγησαν στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία:

    α. εχθρεύεται τη Φύση και γι’ αυτό την καταστρέφει,
    β. εχθρεύεται την Ανθρωπότητα και γι’ αυτό περιορίζει τις ελευθερίες της και την καταδικάζει στη φτώχια, την πείνα και την εξαθλίωση,
    γ. εχθρεύεται τον ανθρώπινο πολιτισμό και γι’ αυτό απεργάζεται σχέδια για την επιβολή ενός παγκοσμιοποιημένου φασισμού και τέλος,
    δ. εχθρεύεται την ίδια τη ζωή και γι’ αυτό καταστρέφει τους όρους της ύπαρξής της στον πλανήτη Γη.

    Για να πετύχουν τους στόχους τους οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας πρέπει να συκοφαντήσουν, να απαξιώσουν και να νικήσουν την ιδέα του κοινωνικού Ανθρωπισμού, του Οικουμενικού Ουμανισμού, ιδιαίτερα μετά την πλήρη αποκάλυψη του καπιταλιστικού χαρακτήρα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», οπότε και η συζήτηση για τον Ουμανισμό άρχισε να αναζωπυρώνεται[7]. Αυτό το στόχο τους οι αντιδραστικές δυνάμεις τον επιδιώκουν με κάθε πρόσφορο μέσον, όπως λ. χ. :

    α. με την προσεταιρισμένη, στην πλειοψηφία της πνευματικά ευνουχισμένη, αστική διανόηση και τις υποβολιμαίες ψευδοεπιστημονικές θεωρίες της,
    β. με τις ουσίες, με τη νέα «θρησκεία της στρογγυλής θεάς» και με τις ρατσιστικές ανοησίες με τις οποίες αδειάζουν όχι μόνο τις τσέπες, αλλά τα μυαλά και την κοινωνική-ταξική συνείδηση των αφελών και
    γ. με τις προπαγανδιστικές ιδεολογικές καταιγίδες με τις οποίες «διανοούμενοι», «καλλιτέχνες», κομματικοί αξιωματούχοι, ελεγχόμενα ΜΜΕ και εκκλησιαστικά ιερατεία βομβαρδίζουν νύχτα και μέρα νηστικούς και χορτάτους με ισχυρότατες δόσεις ψέματος και φόβου, σε βαθμό που αναγκαστικά να πείθουν, προφανώς αρκετούς, πως οι παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά και οι προληπτικοί πόλεμοι για τη βίαιη επιβολή του αμερικανισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης γίνονται «καθ’ υπαγόρευση του θεού» και «για λόγους ανθρωπιστικούς».

    Η σύγχυση που προφανώς επιτυγχάνεται μεταφέρει μεγάλα τμήματα της ανθρωπότητας από τη σφαίρα του Υπαρκτού, δηλαδή της αντικειμενικής Πραγματικότητας, στην οθόνη του ελεγχόμενου φαντασιακού, δηλαδή στο θόλο μιας εικονικής Πραγματικότητας, με αποτέλεσμα την παραίτηση από το ουμανιστικό όραμά της και την αποδοχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ως `μοίρα της ανθρωπότητας. Είναι προφανές πως ο νέος Μεσαίωνας αντιστέκεται.

    3. Ο «Ουμανισμός» της «μοναδικής αλήθειας» και των Γκούλαγκς[8]

    Από τα τέλη του 18ου Αιώνα ήταν κιόλας φανερό πως η αστική επανάσταση (1789), έβαζε στη θέση της απάνθρωπης εξουσίας της φεουδαρχικής μπουρζουαζίας, την εξουσία των καινούργιων αφεντικών της καπιταλιστικής πλουτοκρατίας, η οποία διέψευδε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις διακηρύξεις της περί Ελευθερίας, Ισότητας και Αδερφοσύνης. Οι απελεύθεροι δουλοπάροικοι που αγωνίστηκαν για την καινούργια εξουσία, κατάλαβαν πολύ γρήγορα πως ήταν καταδικασμένοι, ως βιομηχανικοί εργάτες και ως «άνεργος εφεδρικός βιομηχανικός στρατός», να κερδίζουν τη μίζερη ζωή τους σε συνθήκες ουσιαστικής ανελευθερίας, προσβλητικής ανισότητας και εμφυλιοπολεμικής εχθρότητας. Αυτή τη νέα πραγματικότητα οι Εργάτες αποφάσισαν να την αντιμετωπίσουν με τη συνδικαλιστική οργάνωσή τους, με την ταξική αλληλεγγύη τους και με τους ταξικούς, συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες τους, με βασικό αίτημα την αναγνώριση της ανθρώπινης υπόστασής τους και των απαράγραπτων δικαίων του ανθρωπισμού. Ένα καινούργιο όραμα διαμορφώνονταν μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες. Το όραμα του Σοσιαλισμού και του Κομουνισμού, το οποίο τροφοδότησαν με τις ιδέες τους κορυφαίες πνευματικές, καλλιτεχνικές και επιστημονικές προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, το υιοθέτησαν μερικά παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, αλλά και κύρια πολλά καινούργια αντικαπιταλιστικά, επαναστατικά σοσιαλιστικά και κομουνιστικά κινήματα. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους θεωρητικούς που τροφοδότησαν το σοσιαλιστικό όραμα, έχουν αναμφισβήτητα οι Κάρολος Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς, οι οποίοι με τις πολλές αναλύσεις τους για την καπιταλιστική οικονομία και το αστικό σύστημα, εξόπλιζαν με επιχειρήματα το προοδευτικό και αριστερό εργατικό κίνημα για την αναγκαιότητα κατάργησης του Καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του Σοσιαλισμού. Βέβαια το έργο τους έτυχε πολλές αναγνώσεις και προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των πολλών επιγόνων τους, πολλές από τις οποίες πήραν, στο πεδίο των προσωπικών, ταξικών και εθνικών συμφερόντων, τη μορφή αλληλοεξοντωτικών εμφύλιοπολεμικών συγκρούσεων.

    Η Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε στο όνομα του Σοσιαλισμού, ως προστάδιο του Κομουνισμού και με απώτερο προορισμό τον Ουμανισμό και την Αταξική Κοινωνία, με κυρίαρχο σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» (Εργατικά Συμβούλια). Ο Λένιν και κατ’ επέκταση και το Κόμμα των Μπολσεβίκων, αυτή την εξουσία των Εργατικών Συμβουλίων την κατανόησε, κύρια με το έργο του «Κράτος και Επανάσταση» και την επέβαλε, με τη βοήθεια του Κόκκινου Στρατού, ως «Δικτατορία του Προλεταριάτου», σε σύγκρουση όχι μόνο με τους Ρώσους εργάτες, στρατιώτες και ναύτες υπερασπιστές των Σοβιέτ, αλλά και με πολλούς πρώην συντρόφους του, «Μπολσεβίκους» και «Μενσεβίκους», όπως επίσης σε σύγκρουση και με τα περισσότερα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που μιλούσαν για κάποια «Δημοκρατία του Προλεταριάτου» ή για κάποια «Συμβουλιακή Δημοκρατία» με την έννοια του Σοσιαλισμού ολόκληρης της κοινωνίας, δηλαδή της Αυτοδιαχείρισης της Οικονομίας και της Άμεσης Δημοκρατίας.

    Η ιστορία, ως ιστορική συγκυρία και διεθνής συσχετισμός δύναμης, «δικαίωσε» τον Λένιν και έτσι η οκτωβριανή επανάσταση μετάτρεψε τη μισοφεουδαρχική τσαρική Ρωσία σε «σοσιαλιστική χώρα», στην οποία δεν καταργήθηκε η μισθωτή εργασία, δηλαδή το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση και δεν κοινωνικοποιήθηκε ο παραγωγικός πλούτος, αλλά μετατράπηκε σε «κρατική ιδιοκτησία». Έτσι η ηγεσία της οκτωβριανής επανάστασης ταυτίζοντας σκόπιμα το σοσιαλισμό με την κρατικοποίηση, περιορίστηκε στην απλή αντικατάσταση του καπιταλισμού της «ελεύθερης αγοράς» με πρωταγωνιστές τους καπιταλιστές επιχειρηματίες, από τη «σχεδιασμένη οικονομία» με μοναδικό διαχειριστή-επιχειρηματία το «σοβιετικό κράτος», ως συλλογικό καπιταλιστή. Έτσι από τη «Δικτατορία του Προλεταριάτου», η Οκτωβριανή Επανάσταση υποχωρεί στη «Δικτατορία του ΚΚΣΕ», η οποία με τη βίαιη μυθοποίηση, δηλαδή με τη βίαιη αποκοινωνικοποίηση του σοσιαλισμού, που συνοδεύτηκε από την θεοποίηση «του κόμματος» και την αγιοποιητική προσωπολατρία του Στάλιν, κατάληξε στη «Δικτατορία της μοναδικής αλήθειας», στη θηριώδη δικτατορία του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και όχι απλά του Στάλιν.

    Στη πραγματικότητα όμως από τη στιγμή που όλες οι εξουσίες πέρασαν, με την υπόδειξη του ίδιου του Λένιν, σταδιακά και με τη βία του κόκκινου στρατού, υπό την καθοδήγηση του ίδιου του Τρότσκι, από τα Σοβιέτ στα χέρια του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, οπότε και οι εκλεγμένες από τα Σοβιέτ των Εργατών Διοικήσεις των εργοστασίων πέρασαν στα χέρια των κομματικών κομισάριων, από εκείνη τη στιγμή η «Δικτατορία του Προλεταριάτου» έγινε δικτατορία του «συλλογικού καπιταλιστή» και η σοβιετική κοινωνία και το προλεταριάτο υποβιβάστηκαν σε απλούς θεατές και σε θύματα του θηριώδους κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, που αυτοπροβάλλονταν ως «σοσιαλισμός», καταγράφτηκε ως «υπαρκτός σοσιαλισμός», κατάληξε «πρώην υπαρκτός σοσιαλισμός», τελικά σήμερα συμπεριφέρεται ως μανιακός καπιταλισμός και τώρα ότι απόμεινε απ’ αυτόν αναζητεί και βρίσκει ιστορικό άλλοθι είτε στο «φαινόμενο του σταλινισμού», είτε «στην «προδοσία του τροτσκισμού».

    Η ήττα του ναζισμού και του φασιστικού άξονα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν αποτέλεσμα του μέχρι αυτοθυσίας αγώνα των Λαών ολόκληρης της Ευρώπης, του σοβιετικού συμπεριλαμβανομένου, έκλεισε με το παζάρι της λεγόμενης «Συμφωνίας της Γιάλτας», η οποία ουσιαστικά ήταν μια συμφωνία του παγκόσμιου Κεφαλαίου ενάντια στην Εργασία και στους νικητές Λαούς. Έτσι με την ιμπεριαλιστική προσάρτηση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, διαμορφώθηκε το λεγόμενο «Ανατολικό Μπλοκ», η ΚΟΜΕΚΟΝ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και ολοκληρώθηκε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», ο οποίος, ως καθυστερημένος καπιταλισμός, έβαλε στόχο «να φτάσει και να ξεπεράσει τον (δυτικό) καπιταλισμό» σε παραγωγή, πλούτο, στρατιωτική ισχύ κ.λπ.

    Η συνέπεια αυτής της επιλογής ήταν να περιθωριοποιείται ακόμα περισσότερο η κοινωνία και η Εργασία να υφίσταται ακόμα εντατικότερη εκμετάλλευση, να περιορίζονται σταθερά οι όποιες πολιτικές ελευθερίες και το βιοτικό επίπεδο των Λαών να κατρακυλάει στο βαθμό που να αμφισβητείται μαζικά ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τον οποίο, η νομενκλατούρα, η νέα άρχουσα τάξη και μαζί της όλα τα εξαρτημένα «κομουνιστικά» κόμματα της Δύσης, τον βάφτιζε ακόμα και Ουμανισμό. Οι Λαοί της Σοβιετικής Ένωσης άρχισαν να πιέζουν για σοσιαλισμό, περισσότερο πραγματικό σοσιαλισμό και η νομενκλατούρα του υπαρκτού σοσιαλισμού απάντησε με επιστροφή στον καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς», δηλαδή με περισσότερο καπιταλισμό. Έτσι όπως τελείωσε και η ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης, τελείωσε και ο μύθος του «ουμανισμού» του υπαρκτού σοσιαλισμού.

    Η βίαιη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που μέρα με τη μέρα ολοκληρώνει τον παγκόσμιο φασισμό και την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα ωθεί αναγκαστικά τους Λαούς ολόκληρου του πλανήτη στην οργάνωση της αντίστασης απέναντι σ’ αυτή την απειλή και στην αναζήτηση ενός αντικαπιταλιστικού δρόμου για το πέρασμα σε ένα καλύτερο κόσμο. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες επανέρχεται στην ιστορική μνήμη των Λαών το όραμα του Ουμανισμού, της Αταξικής Κοινωνίας και της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας.

    Γίνεται προφανές πως το όραμα του Νέου Ουμανισμού δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τους ψευδοουμανισμούς των σκοταδιστικών ιερατείων, των αστικών «φιλανθρωπικών» υποκρισιών, του αμερικανισμού των Γκουαντανάμος και του σταλινισμού των Γκούλαγκς. Το όραμα του Νέου Ουμανισμού για να είναι πράγματι ανθρωπιστικό θα πρέπει να είναι οικουμενικό στη σύλληψη και στην εφαρμογή του. Καταλύτης γι’ αυτό μπορεί να είναι μια σύγχρονη επαναστατική Αριστερά, η Ουμανιστική Αριστερά που δεν θα αρκείται, όπως η αστική σοσιαλδημοκρατική, ή τριτοτεταρτοδιεθνιστική παραδοσιακή Αριστερά στο ρόλο του αριστερού ψάλτη στο αστικό κοινοβούλιο, αλλά θα βγει έξω στην κοινωνία με στόχο όχι να διαχειριστεί την καπιταλιστική εξουσία για λογαριασμό της πλουτοκρατίας, αλλά για να καταγγείλει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και για να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε δύναμη Διαφωτισμού, Ανατροπής του καπιταλισμού και αρχιτέκτονα του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

    4. Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανισμό του 21ου Αιώνα

    Οι σκεπτόμενοι πολίτες του 21ου Αιώνα, όλοι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι, μελετώντας την ιστορία και αφού βάδισαν νοερά το φωτεινό μονοπάτι της, από τις απαρχές του πολιτισμού μέχρι τις σημερινές γκρίζες μέρες, γνωρίζουν πως η υπεράσπιση του Ουμανισμού είναι όρος για τη σωτηρία της Ανθρωπότητας. Όμως είναι προσγειωμένοι άνθρωποι και γνωρίζουν πως ο κόσμος δεν θα αλλάξει από τα πάνω, από μεσσίες και προφήτες, αλλά από τα κάτω και όταν αυτός θα το αποφασίσει.

    Με αυτό το κείμενο καταθέτουμε απλά τις απόψεις μας για την αναγκαιότητα, την εφικτότητα και για το χαρακτήρα της αλλαγής που χρειάζεται σήμερα η ανθρωπότητα και καλούμε κάθε συνάνθρωπο που έχει τις ίδιες με μας αγωνίες να κάνει το ίδιο. Ο σκοπός μας είναι προφανής. Να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα του Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, από όσο γίνεται περισσότερους, οι οποίοι θα κάνουν το ίδιο, συγκροτώντας αντίστοιχους Κύκλους Προβληματισμού και Διαλόγου, με την ελπίδα πως αυτό το φαινόμενο θα αρχίσει να πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο στο χρόνο, μέχρι να διαμορφωθεί η παγκόσμια συνισταμένη δύναμη δημιουργικής ανατροπής του καπιταλισμού, που θα είναι ταυτόχρονα και δύναμη-αρχιτέκτονας ενός καλύτερου κόσμου.

    Συνεπώς οι Ουμανιστές του 21ου Αιώνα, γνωρίζοντας πως ο σκληρός πυρήνας της τοπικής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας, αναζητεί πρόθυμα και συχνά κατασκευάζει «νέα κόμματα», όταν τα παλιά φτάνουν στην ημερομηνία λήξης τους και δεν είναι πια καταναλώσιμα, δεν βρίσκονται στην αναζήτηση ενός «Νέου Κόμματος», αλλά στην αναζήτηση ενός Νέου Ουμανιστικού Οράματος που θα οδηγήσει την Ανθρωπότητα στην έξοδο από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και στη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου.

    Γνωρίζουν επίσης πως τα τελευταία χρόνια φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια πολλές κινήσεις με το Brand Name “Humanism, New-Humanism” κ.λπ. Η εικόνα που έχουμε γι’ αυτές τις “κινήσεις”, είναι πως κατά κανόνα αυτές κινούνται στο δίπολο “αθεϊστές” κόντρα σε θρησκευόμενους – θεολάτρες και περιορίζονται σ’ αυτό το επίπεδο, δηλαδή στο εποικοδόμημα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία, δηλαδή στο οικοδόμημα που είναι το κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

    Κάποιες ελάχιστες κινήσεις αθεϊστών “νεοουμανιστών” αγγίζουν και το πολιτικό-συστημικό ζήτημα, αλλά με ένα εξεζητημένο αντικομουνισμό-αντισοσιαλισμό και μια εξεζητημένη ηθικολογόγα-λατρεία της «αγίας ιδιοκτησίας», δηλαδή του καπιταλισμού, με σκοπό τους:

    α. να κάνουν τον καπιταλισμό «καλύτερο», με τη βοήθεια πληθώρας κρατικοδίαιτων ή χορηγιοφάγων «ανθρωπιστικών μη-κυβερνητικών οργανώσεων», στις τάξεις των οποίων λουφάζουν από διάφορα «ψώνια» μέχρι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και ατζέντηδες πολλαπλών και ύποπτων οικονομικών συμφερόντων
    β. να κάνουν, μερικούς από τους μεγαλοκαπιταλιστές “φιλάνθρωπους”, μέσω φοροελαφρύνσεων των κερδών των επιχειρήσεών τους, για να κρύψουν το αποκρουστικό τους πρόσωπο και το βρώμικο ρόλο τους στη λειτουργία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, όπως λ. χ. ο Τζωρτζ Σόρος, ο Μπιλ Γκέιτς (!!!) και πολλοί άλλοι, και
    γ. να αποκοιμίσουν τον κόσμο για τις τάχα καλές προθέσεις του καπιταλισμού, προθέσεις που καταδικάζουν τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού του πλανήτη στη μιζέρια, στην εξαθλίωση και στο θάνατο από πείνα ή από «τον ανθρωπισμό των όπλων», όπως ονομάζουν τώρα τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη μορφή των προληπτικών τοπικών πολέμων, για τη βίαιη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού.

    Οι σύγχρονοι Ουμανιστές, σε αντίθεση με όλους αυτούς, δεν αρνούνται τίποτα από την ιστορία του παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος, ούτε ακόμα και από την ιστορία του αστικού-εκκλησιαστικού και σε μεγάλο βαθμό υποκριτικού ουμανισμού, γιατί γνωρίζουν τα βάσανα της ανθρωπότητας στην αργόσυρτη διαδρομή της. Γι’ αυτό και δεν τους ενδιαφέρει να διαγράψουν ή να ξαναγράψουν την ανθρώπινη ιστορία. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην υπάρχουν τα σκοταδιστικά ιερατεία και οι εκμεταλλευτικές εξουσίες, για να μπορούν οι απελευθερωμένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να γράψουν αυτές την μελλοντική ιστορία της Ανθρωπότητας.

    Γι’ αυτό θέλουν να βλέπουν το μέλλον της ανθρωπότητας χωρίς παραμορφωτικούς ιδεολογικούς φακούς, αλλά μέσα από τη σημερινή πραγματικότητα και με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες, ανάγκες και οράματα. Αυτή η σύγχρονη πραγματικότητα δε χωράει στα χθεσινά οράματα, ούτε και σ’ αυτά των μεγαλύτερων στοχαστών του Χθες, στους οποίους βέβαια η ανθρωπότητα υποκλίνεται και αποκαλύπτεται για τη μεγάλη προσφορά τους στις τέχνες, στις επιστήμες και στα γράμματα, χωρίς την οποία προσφορά τους δεν θα υπήρχε δυνατότητα για Νέα Οράματα.

    Η εποχή μας διαθέτει έναν άπειρο σε μέγεθος και ανεκτίμητο σε αξία πνευματικό πλούτο, μία ασύλληπτη επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, μια φανταστική τεχνολογία και ένα τόσο χυμώδη πολιτισμό, καρποί των αμέτρητων θυσιών του ανθρώπινου γένους από τους μακρινούς τρωγλοδύτες μέχρι τους μεγάλους ερευνητές της μοριακής βιολογίας, της αστροφυσικής και τους περιπατητές του διαστήματος. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν σήμερα να δημιουργήσουν την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΥΗΜΕΡΙΑ, την ΑΜΕΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ, έναν Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, φτάνει η πλειονότητα να κατανοήσει αυτή τη δυνατότητα και να αποφασίσει να οργανώσει διαφορετικά, δηλαδή ορθολογικά τη ζωή της, στη βάση της αρχής «ορθολογική κοινωνική οικονομία για τον άνθρωπο και όχι χαοτικός καταστροφικός οικονομισμός για τα κέρδη».

    Είναι ολοφάνερο πως πίσω από τις περισσότερες κινήσεις αυτού του είδους του υποκριτικού αστικού και εκκλησιαστικού ουμανισμού, κρύβονται ύποπτα συμφέροντα με στόχο τον αποπροσανατολισμό του κόσμου, αλλά και ένα επιπλέον στόχο να καλύψουν το χώρο του Νέου, αυτού που αναπόφευκτα έρχεται, του Οικουμενικού Ουμανισμού[9], ως πρόταση:

    α. συνολικής απόρριψης του καπιταλισμού σε κάθε ενδεχόμενη μορφή του, μέσα από διαδικασίες ριζοσπαστικού Διαφωτισμού με εκφραστές τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού,
    β. αμεσοδημοκρατικής γόνιμης και δημιουργικής ιδεολογικής, δομικής και θεσμικής ανατροπής του χρεοκοπημένου κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής που καταστρέφει τον πλανήτη, εκβαρβαρίζει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή, και
    γ. σταδιακής οικοδόμησης ενός καλύτερου, που θα πει ενός ανθρωπινότερου κόσμου, που θα είναι απαλλαγμένος από τον οικονομικό εγωισμό, που οδηγεί στο σφετερισμό του κοινωνικού πλούτου, με συνέπεια τις κοινωνικές, περιφερειακές, εθνικές και ευρύτερες ανισότητες, οι οποίες αναγκαστικά και αναπόφευκτα καταλήγουν σε καταστροφικές συγκρούσεις, που βρίσκουν άλλοθι στον «ιδεολογικό-πολιτικό φανατισμό», στο «θρησκευτικό φονταμενταλισμό» και στην υποτιθέμενη «σύγκρουση των πολιτισμών».

    Είμαστε βέβαιοι πως σ’ αυτήν την αναζήτηση δεν είμαστε οι μόνοι που στοχάζονται καθαρά και χωρίς ιδιοτέλεια και εργάζονται για τη διαμόρφωση ενός νέου αισιόδοξου, ρεαλιστικού και αποτελεσματικού ουμανιστικού οράματος, για ένα Νέο Άλμα της Ανθρωπότητας που θα τη βγάλει έξω από την καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική και τριτοτεταρτοδιεθνιστική βαρβαρότητα και θα την οδηγήσει σε ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

    Για εμάς τελικά ο Ουμανισμός του 21ου Αιώνα δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητά μας, ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Μάνας-Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελό της, το συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια, έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

    Με αυτές τις πρώτες αναγκαίες διευκρινίσεις, συνεχίζουμε το Διάλογο για τον Οικουμενικό Ουμανισμό του 21ου Αιώνα, με την ελπίδα πως αυτός θα εμπλουτιστεί με τις απόψεις πολλών άλλων, θα απλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και θα γίνει υπόθεση του καθενός μας, αλλά και των συγκροτημένων και συνεργαζόμενων απελευθερωμένων, από τις σκοταδιστικές δοξασίες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, τη μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

    Ευρώπη σε κρίσιμο σταυροδρόμι, μεταξύ Αμερικανισμού και Οικουμενικού Ουμανισμού

    Μπροστά σ’ αυτόν τον, θανάσιμο , ανταγωνισμό δυνάμεων για την Ηγεμονία πάνω στην ανθρωπότητα υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης των εξελίξεων και αυτή η δύναμη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να ανταποκριθεί όμως η ΕΕ σε ένα τέτοιο ρόλο, θα πρέπει:

    Να πάψει να είναι Ευρώπη των μονοπωλίων,
    Να αποφιλελευθεροποιηθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΕΠΑ, αφού, όπως δηλώνει ο αμερικανός Πολ Γκεργκ Ρόμπερτς, η «Αμερική δεν προσφέρει τίποτα στην Ευρώπη εκτός από τα εκατομμύρια δολάρια που πληρώνει για να αγοράζει ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες που προδίδουν τους λαούς τους»[10],
    Να σφυρηλατήσει τη Νέα Ευρωπαϊκή Ταυτότητα και να επανασυνδέσει τις αγωνιστικές ανθρωπιστικές παραδόσεις της, με τις αξίες και το όραμα του Ουμανισμού για ένα καλύτερο κόσμο,
    Να ταυτισθεί με τον αντιαμερικανισμό των Λαών όλου του κόσμου,
    Να πρωταγωνιστήσει στον αγώνα για το στήσιμο αντιιμπεριαλιστικών-αντιηγεμονικών συμμαχιών σε κάθε επίπεδο, και τέλος
    για να μπορέσει να συμβάλει, ώστε αυτός ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιηγεμονικός αγώνας, να οδηγήσει τελικά και με ασφάλεια την ανθρωπότητα έξω και πέρα από τον καπιταλισμό και κάθε άλλο σύστημα που γεννάει νοσηρές αντικοινωνικές ιδέες και απάνθρωπα συστήματα φασισμού και παγκόσμιας Ηγεμονίας.

    Για να συμβούν όλα αυτά η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να πάψει να είναι Ευρώπη των Κεφαλαίων και να γίνει Ευρώπη των Λαών, που σημαίνει πως οι ευρωπαϊκοί Λαοί προχωρούν ν σε άμεσες επιλογές που θα ανατρέψουν σταδιακά ολόκληρο το δοσμένο συντηρητικό και αμερικανοελεγχόμενο συσχετισμό δυνάμεων και ανοίγουν το δρόμο για την Άμεση Δημοκρατία, για τον ανθρωπιστικό Αυτοπροσδιορισμό της Ευρώπης και για τον Οικουμενικό Ουμανισμό, το σύγχρονο, τον Ουμανισμό του 21ου Αιώνα. Είναι η ώρα των Λαών της Ευρώπης να ξαναβγούν μπροστά και να οδηγήσουν για μια ακόμα φορά την ανθρωπότητα έξω από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και σε ένα καλύτερο κόσμο, στη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου.

    [1] Για μια ευρύτερη ανάλυση αυτών των προβλημάτων βλέπε: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2009.

    [2] Niethammer, Fr. I. , Der Streit des Philanthropismus und Humanismus in de Theorie des Erziehunsunterichts unserer Zeit, F.Frommann, Jena 1808.

    [3] ΄Βλέπε αναλυτικά, Μαρκαντώνης Ι. Σ. και Γεωργούλης Κ.Δ., Ανθρωπισμός (Ουμανισμός), Ανθρωπιστική Παιδεία, στο: Παιδαγωγική – Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια – Λεξικό, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 1989, τόμος 1ος, σελ. 482-488. Βλ. ακόμα, ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ, τόμος 22, σελ.365-371.

    [4] “Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος»

    [5] Μαρκαντώνης και Γεωργούλης…, όπου παραπάνω.

    [6] Marx Karl, Early Writings, RENGUIN BOOKS, 1992, Page 395.

    [7] Βλέπε ενδεικτικά, . Φρομ Έριχ, Σοσιαλιστικός Ουμανισμός, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, 1976. Βλέπε επίσης, Novack, George, Ανθρωπισμός και Σοσιαλισμός Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 1978. Βλ. ακόμα, ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ, τόμος 22, σελ.365-371.

    [8] Η ρωσική λέξη “ГУЛАГ” είναι αρκτικόλεξο των λέξεων Главное Управление исправительно-трудовых ЛАГерей ОГПУ [Γενική Διεύθυνση Αναμορφωτικών Στρατοπέδων Εργασίας και Αποικιών, του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών, η οποία έγινε συνώνυμο των στρατοπέδων αναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης των αντιπάλων του Σταλινισμού. Βλέπε σχετικά Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ 1918-1956 .

    [9] Λάμπος Κώστας, Για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, ΕΞΟΡΜΗΣΗ, 05.01.1997.

    Βλέπε επίσης, Λάμπος Κώστας, Ο Ουμανισμός του 21ου Αιώνα είναι ο δικός μας Ουμανισμός, στο: http://www.infonewhumanism.blogspot.com , και http://www.monthlyreview.gr

    [10] Αναφέρεται στο, Στυλιανού Μ., «Οι ΗΠΑ προσφέρουν στην Ευρώπη μόνο την εξαγορά των ηγετών της», στην Εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ της 24.08.2008, σελ. 22.

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Ἀγαπητὲ Κωνσταντῖνε, ἐσὺ ἐπέλεξες νὰ σχολιάσῃς τὸ κείμενον ποὺ ἔγραψε ἕνας «ἀνώνυμος».
      Ὁ διάλογος ὅμως δὲν γίνεται ἰδιωτικὼς ἀλλὰ δημοσίως.
      Συνεπῶς θὰ τὸν διαβάσουν ἐπώνυμοι.
      Ἐὰν δὲν ἔχῃς νὰ καταθέσῃς ἀπαντήσεις, δὲν πειράζει.
      Μὴν μᾶς λὲς ὅμως πὼς δὲν κανεις διάλογο μὲ ἀνώνυμο καὶ δὲν ἀναπτύσσεις θέσεις μαζύ του.
      Δὲν σὲ ἐπισκέφθηκα ἐγώ, ἀλλὰ ἐσύ.
      Ἐὰν δὲν μπορῇς νὰ τὸ κάνῃς, εἶναι σεβαστό.
      Ἐὰν ὅμως μᾶς τὴν λὲς, κακῶς.
      Ἡ σελίδα (καὶ ἰδίως τὸ παραπάνω κείμενον) διαβάζεται ἀπὸ κάποιους ποὺ περιμένουν τὶς δικές σου, σύγχρονες προτάσεις-ἀπαντήσεις ἐναγωνίως, ἰδίως τὶς τελευταῖες ἡμέρες ποὺ τὴν ἐπισκέφθηκες, «λαχταρῶντας» νὰ ἀποποιηθοῦν τὶς δικές μου, «σκουριασμένες» προτάσεις.
      Ἐὰν δὲν τὸ κάνῃς, τότε θὰ ἀποδειχθῇ ἐκ νέου, πὼς ἡ λύσις ποὺ προτείνω ἐγώ, ἂν καὶ πάρα πολὺ ἀρχαία, εἶναι ἡ σοφότερη καὶ σοβαρότερη.
      Σὲ εὐχαριστῶ γιὰ τὸν διάλογο.

      Φιλονόη ἡ ἀνώνυμη.

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Καὶ κάτι ἀκόμη.
      Δύσκολοι διάλογοι εἶναι αὐτοὶ στοὺς ὁποίους τὰ ἐπιχειρήματά μας καταρρίπτονται ἕνα πρὸς ἕνα.
      Ἐγὼ δὲν φοβᾶμαι τὸν διάλογο. Ἐσὺ ὅμως δὲν κάνεις διάλογο ἀλλὰ κήρυγμα.
      (Σέ τί διαφέρεις ἄρα γε ἀπό κάθε ἄλλον προσηλυτιστή;)
      Ξέρεις κάτι Κωνσταντῖνε;
      Ἀπολαμβάνω ἔως τῶν ἄκρων τοὺς «δυσκόλους» διαλόγους (ὅπως τοὺς ἀποκαλεῖς).
      Ὅσοι μὲ γνωρίζουν τὸ γνωρίζουν.
      Ἀρνοῦμαι ὅμως νὰ χαρακτηρίσω τὸν δικό μας διάλογο δύσκολο.
      Βασικὰ ἀρνοῦμαι νὰ τὸν χαρακτηρίσω ὡς διάλογο.
      Δὲν ἔχουμε κάνει διάλογο.
      Ἐγὼ ξεκινῶ τὴν διαλεκτικὴ κι ἐσὺ τὸ γυρίζεις στὸ κήρυγμα.
      Σὲ αὐτὸ λοιπὸν τὸ κομμάτι ἐγὼ ἀντιστέκομαι.
      Διάλογος εἴπαμε τὶ σημαίνει παραπάνω.
      Ἐδῶ ὅμως ἔχουμε καὶ κάτι ἄλλο νὰ ἀντιμετωπίσουμε.
      Ἕνας «δύσκολος» (κατ’ ἐσέ) διάλογος, γίνεται δύσκολος διότι δὲν ἔχουμε κοινὲς ἀρχές, ἐπίσκεψι ὀνομάτων καὶ ἀντίληψι τῶν πραγμάτων.
      Δῆλα δή, ἐσὺ πιάνεις ἕνα τμῆμα τῆς ἱστορίας μας, τὸ θεοποιεῖς καὶ τὸ ἐξιδανικεύεις.
      Ἐγὼ ὅμως ἀναζητῶ ΟΛΗΝ τὴν ἱστορία μου. Κι αὐτῆς τὰ ἐπὶ μέρους τμήματα δὲν φανερώνουν τὸ ὅλον.
      Δὲν γίνεται γιὰ παράδειμγα νὰ χαρακτηρίσω τοὺς Ἕλληνες ὡς ῥαγιᾶδες, λόγῳ τῆς τουρκοκρατίας.
      Οὔτε τοὺς Ἕλληνες ὡς δημοκρᾶτες λόγῳ τῆς περιόδου τοῦ 5ου αἰῶνος.
      Οὔτε τοὺς Ἕλληνες ὡς ἡττημένους λόγῳ τῆς μικρασιατικῆς καταστροφῆς.
      Αὐτὰ γιὰ τὴν ὥρα.
      Ὅταν τὰ ἐπεξεργαστῇς τὰ ξαναλέμε.

      Φιλονόη ἡ ἀνώνυμη.

  • giorgosvagionis.wordpress.com

    Θα μπορούσα να το αντιγράψω στο blog μου με αναφορά της πηγής ?
    Ευχαριστώ.
    Γ.Β

  • Μιχάλης

    ΕΤΣΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ…………
    ΕΦΑΕΝΤΟΝΑΙ Ο ΠΟΛΥΦΗΜΟΣ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ
    ΟΜΟ ΒΡΑΣΤΟ ΟΦΤΟ ΤΣΙΓΑΡΙΑΣΤΟ

  • Ἡ ἀλήθεια γιά τήν φήμη | Φιλονόη καὶ Φίλοι...

    […] ποὺ ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, γιὰ τὸν ἡγέτη. (Ποιός εἶναι ὁ ἠγέτης; Ὁ Κανένας!) Θυμήθηκα κι ἄλλα πολλά. Θυμήθηκα ἀκόμη καὶ τὴν […]

  • Γιατί μᾶς τελείωσε ἡ πλατεία; | Φιλονόη καὶ Φίλοι...

    […] μερικῶν μηνῶν ἔγραφα στὸ κείμενον «Ποιός εἶναι ἡ ἡγέτης; Ὁ Κανένας!» (μάλλιστα κάπου διάβασα πὼς ὑπάρχει κίνημα μὲ […]

  • Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν φήμη. | Φιλονόη καὶ Φίλοι...

    […] ποὺ ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, γιὰ τὸν ἡγέτη. (Ποιός εἶναι ὁ ἠγέτης; Ὁ Κανένας!) Θυμήθηκα κι ἄλλα πολλά. Θυμήθηκα ἀκόμη καὶ τὴν […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: