Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!


Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ! 

Φυσιολογικὰ τὸ ὕψος μου ἔπαψε νὰ ἀλλάζῃ γύρω στὰ 17. Ἔμεινα στὸ 1,70 περίπου, ἕνα κανονικὸ (μὲ τὰ δικά μου δεδομένα) ὕψος. Μάλλιστα, τὰ τελευταῖα χρόνια, λίγο τὰ διάφορα γεγονότα καὶ τὰ συναισθήματα ποὺ γεννοῦσαν, λίγο τὰ βάρη τῆς ζωῆς, λίγο ἡ ἡλικία ποὺ τρέχει…..Ἔνοιωθα πὼς τὸ 1,70 μειωνόταν σταδιακῶς.. Συρρίκνωσις λέγεται αὐτό ἐὰν δὲν τὸ ξέρετε. 

Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι ἔχει συμβεῖ. Ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Δὲν ξέρω πῶς γίνεται καὶ πηγαίνω ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσεως… Ἀλλὰ γίνεται. Κάτι στὸ περπάτημά μου, κάτι στὸ βλέμμα μου, κάτι στὴν καθημερινότητά μου, κάτι στὶς νύκτες μου… Καθημερινῶς ψηλώνω καὶ περισσότερο. 

Δὲν ξέρω ποῦ θὰ καταλήξω. Αἰσθάνομαι σὰν ἔνα παιδὶ ποὺ ἐπὶ τέλους ἀνακαλύπτει τὴν θέσι του μέσα στοὺς ἐνήλικες. Ἢ ἀκόμη καλλίτερα, σὰν ἕνας σκλᾶβος ποὺ ἐπὶ τέλους πέταξε τὶς ἁλυσίδες του…. 

Κάτι περίεργα πράγματα ποὺ συμβαίνουν ὅμως στὸν κόσμο. Ὅλοι καὶ ὅλα γύρω μου μαζεύονται, μικραίνουν, χάνονται. Οἱ πολιτικοί μας, οἱ κομματᾶρχες μας, τὰ βολεμένα μας, οἱ δυνάμεις καταστολῆς ποὺ χρησιμοποιοῦν, κάποιοι γνωστοί μου καὶ φίλοι μου ποὺ δὲν θέλουν νὰ ξεκολλήσουν ἀπὸ τὴν μιζέρια καὶ τὸν φόβο τους, τὸ Ἑλλαδοξεφτιλιστάν… Ὅλα γύρω μου μικραίνουν, μειώνονται, συρρικνώνονται, χάνονται, σβήνουν, τελειώνουν…. Κι ἐγὼ μεγαλώνω, ψηλώνω, ὀμορφαίνω… Περίεργα πράγματα.. Πολὺ περίεργα… Ἀφύσικα θὰ ἔλεγαν κάποιοι….

Καὶ ποιά εἶναι ἡ μεγάλη εἰρωνία; 

Ἀκόμη εὑρίσκομαι μέσα σὲ ἕνα μεγᾶλο κουτί. Μίαν εἰρκτή!  Μίαν ἀνήλιαγη φυλακή.  Λογικὰ, πάντα μὲ βάσι τὴν κοινή λογική, εἶναι ἀδύνατον νὰ βγῶ ἀπὸ ἐκεῖ μέσα!  Δὲν γίνεται! Ἔτσι λένε ὅλοι! Δὲν γίνεται λένε νὰ βγῶ ἀπὸ τὴν φυλακή μου παρὰ μόνον μὲ ἀντικλείδι! Ἔτσι λένε! Ἔτσι πιστεύουν! 

Αὐτὴ ἡ φυλακὴ ὅμως, μικραίνει ἐπίσης, ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα γύρω μου. Κάποιαν στιγμή, ἢ ποὺ θὰ μὲ πλακώσῃ καὶ θὰ μὲ σκάσῃ καὶ θὰ μὲ λιώσῃ, ἢ ποὺ θὰ σπάσῃ. Κι ἐγὼ ψηλώνω, μεγαλώνω κι ὀμορφαίνω κάθε στιγμή! Καὶ ἡ φυλακή στενεύει κάθε στιγμή! 

Ἀρχίζω καὶ δυσφορῶ! Δὲν χωράω ἄλλο μέσα σὲ αὐτὸ τὸ κουτί! Δὲν θὰ ἀντέξω γιὰ πολύ! 

Κι ὅμως, μαζὶ μὲ τὸ ὕψος, τώρα τελευταῖα ἔχω ἀποκτήσει μίαν περίεργη δύναμι.  Ποὺ κι αὐτὴ μεγαλώνει κάθε στιγμή! Μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει… Πιάνω τὴν πέτρα καὶ τὴν στύβω. Τὸ δοκίμασα. Τὴν στύβω, σᾶς δίδω τὸν λόγο μου! 

Δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ πηγάζει ὅλη αὐτὴ ἡ δύναμις. Εἶναι κι αὐτὴ παράλογη καὶ καταρρίπτει ὅλους τοὺς φυσικοὺς νόμους! Δὲν δείχνει νὰ ἔχῃ φανερὴ αἰτία. Τὶς νύκτες ὅμως στὰ ὄνειρα μου ἔχω περιέργους ἐπισκέπτες. Πολὺ περιέργους.

Τὴν πρώτη νύκτα ἔφθασε ὁ  Προμηθεύς. Τὸν ἐγνώρισα ἀπὸ τὰ αἷματα ποὺ ἔσταζαν ἀπὸ τὸ συκώτι του. Μὲ κύτταξε ἴσια στὰ μάτια καὶ μοῦ ἔπιασε τὸ χέρι. Τὸ κράτησε σφικτὰ καὶ κάτι ψιθύρισε, ποὺ ὅμως δὲν ἄκουσα.  Χαμογελοῦσε διαρκῶς. Ἔδειχνε εὐτυχισμένος ποὺ ἦταν ἐκεῖ μαζί μου.  Τοῦ ἔδειξα τὸν βρᾶχο γιὰ νὰ κάτσῃ ἀλλὰ δὲν ἤθελε. (Ξέχασα νὰ σᾶς πῶ ὅτι στὰ ὄνειρά μου ἔχω ἕναν μεγάλο βρᾶχο, σὰν θρόνο, ποὺ ἐκεῖ κάθομαι κι ἀγναντεύω. Ὅλοι οἱ καλοὶ χωροῦν νὰ κάτσουν πλάι μου.)  Κάποιαν στιγμὴ, πάντα χαμογελαστός, ξεκίνησε νὰ φύγῃ. Ὅπως τράβηξε τὸ χέρι του ἀνεκάλυψα μίαν μικρὴ φωτεινὴ σφαίρα μέσα στὸ δικό μου. 

Λίγες νύκτες ἀργότερα ἔφθασε ὁ Ἡρακλῆς! Στὴν ἀρχὴ τρόμαξα. Ἀλλὰ ὅταν τὸν γνώρισα μαλάκωσα. Ἔκατσε πλάι μου!Δὲν εἶπε πολλά! Μόνον γιὰ τὸ σταυροδρόμι του μίλησε. Ὅταν σηκώθηκε γιὰ νὰ φύγῃ μοῦ ἄφησε τὴν λεοντή του. Ξαφνιάστηκα. Χαμογέλασε κι ἔφυγε. Ἀπὸ μακριά τὸν ἄκουσα νὰ φωνάζῃ: «θὰ σοῦ δίδῃ δύναμι λέοντος»… Καὶ χάθηκε!

Δύο νύκτες ἀργότερα κατέφθασε ὁ Θησεύς!  Κι αὐτὸς δὲν εἶπε πολλά. Ἔκατσε τὴν περισσότερη ὥρα καὶ δὲν μίλαγε. Μοῦ διηγήθηκε ὅμως τοὺς ἄθλους του καὶ ἰδίως τὴν περιπέτειά του στὴν Κρήτη μὲ τὸν Μινώταυρο. Μοῦ χάρισε τὰ σανδάλια του, αὐτὰ τοῦ Αἰγαίως. Καὶ μετὰ χάθηκε  κι αὐτός! Ἀπὸ μακριὰ μοῦ φώναξε «νὰ θυμηθῇς νὰ ἀλλάξῃς τὰ πανιά!» Δὲν κατάλαβα ὅμως τί ἒννοοῦσε.

Μετὰ κατέφθασε ὁ Μιλτιάδης. Μαγικός! Κι αὐτὸς δὲν εἶπε πολλά, παρὰ μόνον αὐτό: «ἐὰν μίαν φορὰ νενικήκαμεν, πάντα μποροῦμε νὰ νικοῦμε!» Ξεκίνησα νὰ ἀρθρώσῳ ἐρωτήσεις μὰ εἶχε ἤδη χαθεῖ. Στὴν θέσι του βρῆκα μόνον μία ἀστραφτερὴ πανοπλία, ἐκείνην ποὺ φόραγε ὅταν ἔφθασε, μαζί μὲ ἕνα μικρὸ ἐγχειρίδιο. Πολὺ μικρό, σχεδὸν σὰν σουγιά. 

Τὴν ἐπομένη ἦλθε ὁ Λεωνίδας. Κουβέντα δὲν τοῦ πῆρα. Οὔτε καλοεῖδα τὸ προσωπό του. Ὅταν σηκώθηκε νὰ φύγῃ μόνον μίλησε: «κρατῶ ἀκόμη στὶς Θερμοπῦλες. Δυνάμωσε!» Καὶ ὕστερα χάθηκε. Πρὶν χαθῇ μοῦ ἄφησε μίαν ἀσπίδα. Ἦταν ἀσήκωτη ἀλλὰ σὲ ἔπειθε πὼς μποροῦσε νὰ προστατεύσῃ ἕναν πολεμιστή.

Λίγες νύκτες ἀργότερα κατέφθασε ὁ Θεμιστοκλῆς. Δὲν ἦταν ἰδιαιτέρως ὑψηλός, ἀλλὰ ἦταν πανέμορφος μέσα στὴν ἀστραφτερή του πανοπλία. Καμάρωνα ποὺ τὸν εἶχα δίπλα μου.  Ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ γιὰ τὴν Ἀθήνα. Γιὰ τὰ «κόλπα» του πρὸ κειμένου νὰ μπορέσῃ νὰ πείσῃ τοὺς συμπατριῶτες του νὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Μαγεύτηκα! Ἀρκετὴν ὥρα ἀργότερα σηκώθηκε καὶ μοῦ εἶπε πὼς πρέπει νὰ πάῃ νὰ κερδίσῃ μίαν ναυμαχία. Χαμογέλασα. Πρὶν φύγῃ ὅμως, ἔβγαλε τὴν περικεφαλαία του καὶ τὴν ἄφησε πλάι μου. Ἔτσι ὅπως ἦταν ἀστραφτερὴ μὲ θάμπωσε! 

Κάθε νύκτα ἕνας πρόγονος ἀφήνει τὴν ἡσυχία του καὶ μοῦ ἔρχεται γιὰ παρέα. Κάθε πρωΐ εὕρισκα δίπλα μου τὸ δῶρο ποὺ μοῦ ἄφησε. Ἔχω γεμίσει τὴν ζωή μου μὲ τὰ δῶρα τους. Ἀλλὰ δὲν τελείωσαν ἐκεῖ οἱ ἐπισκέψεις…..

Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων μοῦ ἦλθε ὁ Νικηταρᾶς. Θολὸ τὸ βλέμμα του, λίγο δακρυσμένο, κρατοῦσε κι ἕνα ῥαβδί θεόστραβο, ἔκατσε πλάι μου, μοῦ κράτησε γιὰ λίγο τὸ χέρι, κούνησε τὸ κεφάλι σκεπτικός… Ξάφνου, βγάζει τὴν Νικηταραίικη σπάθα καὶ μοῦ τῆν ἀκουμπᾶ στὰ πόδια. «Πᾶρε», μοῦ λέει. «Κόβει Περσιάνους αὐτὴ ἡ σπάθα… Κόβει καλά!» Μετὰ ἀπὸ λίγο χάθηκε… Μὰ σὰν ἀπὸ μακριὰ νὰ ἄκουσα τὴν φωνή του λίγο ἀργότερα…. «καὶ τοὺς Μαυροκορδάτους κόβει ἡ σπάθα»…. Ξύπνησα καὶ βρῆκα μίαν σπάθα στὰ πόδια τοῦ κρεββατιοῦ μου. 

Λίγες νύκτες ἀργότερα, κατέφθασε ὁ Γέρος. Αὐτὸς δὲν ἦταν μόνος του! Εἶχε μαζί του πολλούς. Μαζί του κι ὁ Πλαπούτας καὶ δεκάδες παλληκάρια. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔκατσαν παράμερα, ὁ Γέρος πλάι μου κι ὁ Πλαπούτας ὀρθός δίπλα του. Κι αὐτοὶ δὲν μιλοῦσαν. Κάποιαν στιγμή ὁ Γέρος μοῦ χάιδεψε τὰ μαλλιά. Τρυφερὸ τὸ χάδι του, ἂν καὶ τὸ χέρι ἀγριεμένο. Τὴν ὥρα ποὺ κίνησε νὰ φύγῃ, βγάζει ἀπὸ τὸ σελάχι του δύο κουμπούρια καὶ τὰ ἀκουμπᾶ ἐκεῖ ποὺ καθόταν. «Αὐτὰ σκοτώνουν τοὺς μουχαμέτηδες» μοῦ εἶπε. Τὸν κύτταξα παραξενεμένη. Εἶχα ἤδη μίαν σπάθα, μίαν λεοντή, μίαν πανοπλία, μίαν ἀσπίδα, ἕνα ἐγχειρίδιο,  μίαν περικεφαλαία, κάτι πέδιλα καὶ μίαν φωτεινὴ σφαίρα… Τί νὰ τὰ κάνω καὶ τὰ κουμπούρια; Τότε μίλησε ὁ Πλαπούτας: «Οὕλους τοὺς βασιλεῖς, τοὺς ἀντιβασιλεῖς καὶ τοὺς παρατρεχαμένους τους  νὰ τοὺς πετάξετε ὄξω! Κανέναν μήν ἀφήκετε! Κανέναν!! Οὔλους ὄξω!!!» Τότε πῆρε τὸν λόγο ὀ Γέρος: «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι σὲ Νενέκους, προσκυνημένους καὶ πουλημένους! Μὴ ἀφήκετε τίποτα ὄρθιο! Μὲ τὸ αἷμα τους θὰ ξεπλύνουν τὸ αἷμα κάθε ἀθώου! Καὶ μὴν σὲ νοιάζῃ ἡ φυλακή σου. Ἡ δική μου ἦταν μικρότερη καὶ μίκραινε πιὸ γρήγορα ἀπὸ τὴν δική σου. Ἀλλὰ δὲν ἤξερα τὸν τρόπο νὰ μεγαλώσω καὶ νὰ τὴν σπάσω. Ἐσὺ θὰ τὸν μάθῃς!» Μόλις λίγο ἀπεμακρύνθησαν, στρέφει ὁ Γέρος καὶ μοῦ λέει: «Θὰ τὴν σπάσῃς τὴν φυλακή. Μὴν παρακαλέσῃς κανέναν! Γεννήθηκες ἐλεύθερη!»

Τώρα λοιπὸν  ποὺ διαρκῶς ψηλώνω καὶ δυναμώνω, μὲ τόσα ὅπλα γύρω ἀπὸ τὸ κρεββάτι μου, μὲ μίαν φυλακὴ ποὺ διαρκῶς μικραίνει, μὲ ἕνα σῶμα ποὺ γιγαντώνεται, νομίζω πὼς ἀρχίζω νὰ καταλαβαίνω κάτι… Τὴν δύναμι μοῦ τὴν δίδουν οἱ ἐπισκέπτες μου. Ἀφύσικα πράγματα, ἀλλὰ ἀληθινά! 

Ξέχασα νὰ σᾶς πῶ ὅμως κάτι. 

 Τὶς πρὸ ἄλλες  εἶχε ἔλθει ὁ Καραϊσκάκης. Μπαρουτοκαπνισμένος, μαυριδερός καὶ πολὺ θυμωμένος. Μὲ κύτταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια, μοῦ χαμογέλασε, μοῦ ἔκλεισε τὸ μάτι καὶ κίνησε νὰ φύγῃ. Δὲν μοῦ ἄφησε τίποτα.  Ξάφνου σταμάτησε, ἔστρεψε τὸ κεφάλι λίγο καὶ μοῦ εἶπε:

«γαμῆστε τους»!!!

Φιλονόη.

Υ.Γ. Τὰ δικά σας δῶρα τὰ πήρατε; 

φωτογραφίες ἀπό ἐδῶ

Advertisements

Περὶ τοῦ/τῆς: Φιλονόη

Τό ὂνομά μου εἶναι ἡ ἱστορία μου! Ὃσα ὁ Πόντος κουβαλᾶ, ὃσα ἡ Ἑλλάς κουβαλᾶ εἶμαι ἐγώ. Ἐδῶ γύρω καί οἱ φίλοι μου. Ἀναζητοῦμε καί πορευόμαστε. Κοντά ὁ ἓνας στόν ἂλλον. Κάπου θά βγάλῃ ὁ δρόμος ἢ ὂχι; Ὃταν ἀγγίζῃς τίς ἀλήθειες, πάντα κάπου βγάζει ὁ δρόμος. Κι ἂς εἶναι μακρύς καί κάποιες φορές δύσβατος. Ἀρκεῖ πού πορευόμαστε. Φιλονόη, Ἑλληνὶς ἐκ τοῦ Πόντου Δεῖτε ὅλες τὶς καταχωρίσεις τοῦ/τῆς Φιλονόη

34 responses to “Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!

  • ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟΣ

    ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΚΟΠΕΛΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ.
    ΜΗΠΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ;
    OI ΩΡΕΣ, ΟΙ ΜΕΡΕΣ, ΟΙ ΜΗΝΕΣ ;

  • ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟΣ

    ΣΥΜΦΩΝΩ,
    ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ !

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! « netakias

    […] Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) […]

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! « www.olympia.gr

    […] Αναρτήθηκε από τον/την netakias στο Ιουλίου 14, 2011 Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) […]

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! | αἰέν ἀριστεύειν

    […] Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) […]

  • netakias

    Πολύ καλό, το ανέβασα στο δικό μου, στο olympia και στο filologo

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! | StinFora.com

    […] τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω […]

  • Περίοπας

    ..[Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!
    Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ!
    Φυσιολογικὰ τὸ ὕψος μου..

    Read more: http://catakravgi.blogspot.com/2011/07/blog-post_6873.html#ixzz1S6SWWmKB%5D..

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! « ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ

    […] Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) […]

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!

    […] Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!By Neokopos – 14 Ιουλίου 2011Posted in: Πολιτική Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) […]

  • Καρανίκας Χρήστος

    Θερμὰ συγχατήρια γιὰ τὴν ἐθνεγερτικὴ προτροπή σου. Συνδέεις ἄρρηκτα τὴν μακρότατη ἱστορία μας μὲ τὴν σημερινὴ πραγματικότητα καὶ μεταφέρεις τὸ ἀγωνιστικὸ πνεῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὶς μέρες μας. Εἶστε ἀξιέπαινη, γιὰ τὴν σύλληψη τοῦ θέματος, τὴν γλαφυρὴ γραφὴ καὶ τὸ διασταλτικὸ ἦθος τῆς ίδέας σας. Παρόμοιες πρωτοβουλίες ἔχουν ἅμεση καὶ ζωογόνο ἐπίδραση στοὺς άναγνῶστες, διότι τοὺς ὁδηγοῦν μακρυὰ ἀπ’ τὴν φραγκόδουλη καὶ καταθλιπτικὴ γραφὴ τῆς διαπλοκῆς καὶ τῆς “πνευματικῆς ἡγεσίας”. Οἱ Ἕλληνες συνεχίζουν τὴν λαμπρὴ παράδοσή τους, παρὰ τὶς παροδικὲς διακυμάνσεις.
    Συγχαρητήρια ὁλόψυχα καὶ πάλι.

    Χρῆστος Ζ. Καρανίκας,
    “Τὸ Ἐμμελές”, (www.emmeles.gr)

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Χρῆστε (προτιμῶ πάντα τὸν Ἑνικό διότι μόνον αὐτὸς ταιριάζει σὲ Ἕλληνες), σὲ εὐχαριστῶ πάρα πολύ γιὰ ὅσα γράφεις. Τὸ παραπάνω κείμενον ὅμως εἶναι «συλλογικὴ» προσπάθεια εἰκόνων, αἰώνων, ἀγώνων καὶ πόθου γιὰ ἐλευθερία, ποὺ ἔχει χαρακτεῖ ἀνεξίτηλα στὰ γονίδιά μας.
      Ὅσα γράφω τὰ ἔχεις μέσα σου κι ἐσύ, κι ὁ ἄλλος κι ὁ παράλλος. Θὰ τὰ ἔχῃ καὶ τὸ παιδί σου καὶ τὸ ἐγγόνι σου καὶ τὸ τρισέγγονό σου, καὶ κάθε ἄλλος ποὺ θὰ περάσῃ ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη καὶ θὰ ἔχῃ μέσα του κάτι ἀπὸ Ἑλλάδα.
      Ἐπίσης, γράφω πάντα ἀλήθειες. Ἐὰν κάτι δὲν ἰσχύῃ, δὲν τὸ ὑπογράφω.
      Συνεπῶς, σήμερα ὅλα τὰ ὅπλα ποὺ χρειαζόμουν τὰ ἔχω γύρω μου καὶ μέσα μου. Ὅπως κι ἐσύ (διότι σοῦ «μίλησε» κάτι μέσα ἀπὸ τὸ κείμενον) καὶ πάρα πολλοὶ ἄλλοι. Εἴμαστε πάνοπλοι, πανέτοιμοι καὶ ἀναμένουμε τὸ σύνθημα γιὰ νὰ ἀνακτήσουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀξίζουν καὶ ποὺ μᾶς κλέβουν τόσους αἰῶνες.
      Σὲ λίγο… Σὲ πολὺ λίγο… Ἄκου το… Πλησιάζει… Κοντεύει….
      Καλὸ ξημέρωμα καὶ πάλι εὐχαριστῶ.
      Φιλονόη.

  • Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! | royfianos.com

    […] Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα! Posted By royfianakos On Ιουλίου 15th 2011. Under Ειδησεις, olympia     var rc_ai = 10703873; var rc_bi = 28; var rc_type = 2; var rc_width = 300; var rc_height = 250; var rc_sid = ""; Ἀπὸ τὴν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου(filonohpontou.wordpress.com) […]

  • Καρανίκας Χρήστος

    Ἀγαπητὴ Φιλονόη,

    Μόλις ξημέρωσἒ διάβασα τὴν ἀπάντησή σου καὶ μὲ πλημμύρισε μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ πάλι. Ἔχει δευτερεύουσα ἢ ἐλάχιστη σημασία, τὸ ἐάν εἶναι συλλογικῆς ἢ ἀτομικῆς ἐργασίας τὸ κείμενο, ἀλλὰ ἀποδεικνύει ὅτι ἔχετε ἐξαιρετικὴ καὶ σπάνια σύγκληση στὸν τρόπο δράσεώς σας καὶ γραφῆς, διότι τὰ κείμενα ἀποπνέουν ἑνότητα ὕφους καὶ γλαφυρότητα μοναδική. Συμφωνῶ ἀπολύτως μαζί σας ὅτι ἔχει άρχίσει ἡ ἀνάταση τοῦ γένους καὶ ἡ διαδικασία ἀπελευθερώσεως τῶν Ἑλλήνων. Ὅποιος ἔχει ζήσει τὸν ἀγῶνα τῶν Ἀγανακτισμένων κι ἔχει ἀναπνεύσει τὸν ἀέρα τους -μαζὶ μὲ τὰ δακρυγόνα τοῦ κατοχικοῦ καθεστῶτος-, φέρει μέσα του τὸν ἄλλον ἀέρα τῆς ἐξεγέρσεως. Αὐτὰ πρὸς τὸ παρόν. Ἐὰν χρειάζεστε κάτι περισσότερο ἀπὸ μένα -ρίξτε μιὰ ματιὰ στὶς “ἀναλύσεις”, “Τοῦ Ἐμμελοῦς”, γιὰ νὰ δεῖτε τὴν δουλειά μου- εἶμαι στὴ διάθεσή σας.

    Ἀρχὴ τὸ ἥμισυ τοῦ παντός,

    Χρῆστος

  • Takis Tatakis

    Βρώμο-νόη εκ του βόθρου….
    Βρωμάτε θάνατο και μούχλα Φασίστες……..

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουμε κι ἐμεῖς καὶ δὲν ἔχει σκεπάσει τὴν πλάσι ἡ εὐωδία σας!!!! Τέτοια λουλούδια, τέτοια γιασεμιά, τέτοια ῥόδα…
      Πόσο λυπᾶμαι ποὺ σᾶς χαλῶ τὴν σούπα…. Καϋμενούλια μου… Πόσο πολύ!!!
      Ἀλλὰ νὰ σοῦ πῶ βρὲ Τάκι Τατάκι κάτι;
      Ἐτοῦτος ὁ βόθρος κινδυνεύει νὰ σᾶς ἐξαφανίσῃ τὰ ἀρώματα….
      Μήπως νὰ τὴν κοπανήσετε μόνοι σας πρὶν σᾶς κοπανήσουμε;
      Ἂααααα….
      Τὸ ἀνύπαρκτο ἐπίπεδό σου (σὲ κάθε ἐπίπεδο ἐπίπεδο) μὴν μᾶς τὸ δηλώνῃς τόσο εὐθαρσῶς… Τρομάξαμε καὶ τρέμουμε… Τώρα δά μόλις σκεφθήκαμε γιὰ μίαν στιγμὴ νὰ μὴν σᾶς γαμήσουμε…
      Ἀλλὰ τελικῶς θὰ τὸ κάνουμε!!! Καὶ γιὰ νὰ τὸ ἀπολαύσουμε περισσότερο, καὶ γιὰ νὰ μὴν κολλήσουμε κάποιαν ἀρρώστια ἀπὸ τὰ ἀνθισμένα σας κωλαράκια, θὰ βάλουμε τοὺς κολλητούς σας νὰ τὸ κάνουν. Τὰ ΛΑΘΡΟεποίκια ποὺ μᾶς φέρατε!!! Καὶ σοῦ δίδω τὸν λόγο μου πὼς τότε εἶναι ποὺ θὰ πεῖτε τὸν δεσπότη Παναγιώτη….
      Βλέπεις πόσο σεβόμαστε τοὺς ἀνθισμένους; Ὅσο δὲν φαντάζεσαι!

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Καὶ κάτι ἀκόμη!!!
      Πράγματι βρωμᾶμε θάνατο!
      Σέρνουμε στὶς πλάτες μας τὸν θάνατο τῆς σαπίλας καὶ τῆς ἠλιθιότητος καὶ τοῦ ἀνθελληνισμοῦ!!!
      Ἐμεῖς, μὲ τὴν σπάθα τοῦ Νικηταρᾶ, (τό ξέρεις ἄλλως τε, τὸ διάβασες καὶ συνειδητοποίησες πόσην ἀλήθεια ἔχει, γιὰ ἐτοῦτο μᾶς ἦλθες μὲ τὶς τόσο …ξεβολεμένες σου κραυγές) θὰ σπείρουμε θάνατο καὶ θὰ θερίσουμε Ἑλλάδα!!!
      Τὸ ξέρω πὼς τὸ κατάλαβες…
      Τὸ ξέρω πὼς τρέμεις…
      Ἀλλὰ εἶναι ἀργὰ μεγάλε… Τὸ ἔχασες τὸ τραῖνο.

    • Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

      Βρὲ σύ, μήπως σοῦ ἔβαλαν χέρι τὰ ἀφεντικά σου; Μήπως σοῦ εἶπαν πὼς ἐμένα τοὐλάχιστον ἀπαγορεύεται νὰ μὲ πειράξῃς;
      Βρὲ σύ, δὲν τὸ εἶχα σκεφθεῖ ἐνωρίτερον…
      Ἀλλὰ μὲ διασκεδάζεις…
      Ὅλοι σας μὲ διασκεδάζετε……
      Καὶ ξέρεις βρὲ κάτι;
      Τὸ φόβο σου δὲν τὸν ἀντλεῖς ἀπὸ ἐμένα ἀλλὰ ἀπὸ τὰ ἀφεντικά σου.
      Χί χί χί…
      Πόσο σᾶς λυπᾶμαι βρὲ κωθώνια….
      Καὶ πόσο μὲ διασκεδάζετε….
      Χί χί χί…..

  • aspasia

    Το διάβασα πρώτα στον ΠΕΡΙΟΠΑ και μετά μπήκα και στην σελίδα σας, για να πω και εγώ πόσο ωραίο είναι το κείμενο ώς εσωτερική σκέψη .
    Είναι αλήθεια πως το μέσα μας πρέπει να ανυψωθεί και αν το καταφέρουμε, ποτέ δεν θα μπορεί κανείς να μας κλείσει μέσα !
    Θα το ανεβάσω και εγώ στο δικό μου χώρο. Εΰχαριστώ

  • skourasnet

    Διαφωνώ μαζί σου σε πολλά μα υποκλίνομαι …

  • Polydoros

    Υπέροχο το κείμενό σου, Φιλονόη μας, νά ‘σαι καλά. Έχεις πιάσει τον σφυγμό και αφουγκράζεσαι την διαχρονική αναπνοή του Ελληνικού Γένους σε όλο της το μεγαλείο, και την αναμεταδίδεις παραστατικότατα ανεβάζοντας το ηθικό των επισκεπτών σου. Αλλά και τα σχόλια των αναγνωστών σου είναι επίσης ωραία, εκτώς εκείνο του Τάκι Τατάκι (τα ‘η’ εσκεμμένα σε γιότα ‘ι’ για έμφαση στο υποκοριστικό ουδέτερο που δηλώνει και το μικροπρεπές και στείρον πράγμα που δεν γεννά, ού,τε τίκτει). Ο χυδαίος και βρομιάρικος τρόπος του Τάκι δείχνει την απόλυτη και αμετανόητη αποστροφή του προς τους μεγάλους ήρωες του παρελθόντος. Μια αποστροφή που θα οφείλεται στην αρετή τους και στο μεγάλο ηθικό βάρος τους που η ξεβιδωμένη από τις βαθειές υποκλίσεις/προσκυνήσεις πλάτη του αδυνατεί να σηκώσει.

    Η απάντησή σου στον Τάκι ήταν άμεση, αποστομωτική και πλήρης. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Όμως δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό από το να προσθέσω κι εγώ κάτι, αφού ο δύστυχος μέσα στη Νεοταξική θολοκουλτούρα του αρνείται τόσο πολύ την Ελλάδα που ταυτίζει τον πατριωτισμό με τον φασισμό. Έτσι για να τον τσιγαρίσω στο δικό του λάδι, του παρουσιάζω κάποιον “αγαπητό του” που αναφερόμενος στην βοήθεια από τους προγόνους είπε: “Όταν οι ανθρώπινες καρδιές σπαράσσουν και οι ανθρώπινες ψυχές εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα, τότε από το λυκόφως του παρελθόντος οι μεγάλοι που ενίκησαν τη συμφορά και την ανησυχία, τον εξευτελισμό και την αθλιότητα, την πνευματική δουλεία και τον υλικό εξαναγκασμό, στρέφουν τα βλέμματά τους προς τα κάτω κι επεκτείνουν τα παντοτινά χέρια τους στους απεγνωσμένους θνητούς.
    Αλίμονο στον λαό που ντρέπεται να τα χουφτιάσει (ουαί τοις ηττημένοις).”
    – Αδόλφος Χίτλερ, “Ο Αγών μου” Ι: 12/353 Αγγλική Έκδοση, μετάφραση δική μου. Δεν είμαι ναζιστής, αλλά η Αλήθεια να λέγεται (ακόμα κι από απ-αγορευμένο πρόσωπο).

  • Γύπας exciter!!! « Φιλονόη καὶ φίλοι……

    […] ἄρθρο μου «Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα» τὸ ἔγραψα στὶς 14 […]

  • cummulus

    Συγχαρητήρια γιά τό κείμενο. Τώρα τό εἶδα.

  • Γύπας «exciter»!!! | Φιλονόη καὶ Φίλοι...

    […] ἄρθρο μου «Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα» τὸ ἔγραψα στὶς 14 […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: